Kartelvorming helpt kunst en cultuur...

Het kan toch niet zomaar zijn dat er geen gelden meer vrij worden gemaakt voor het in stand houden van kunst- en cultuuruitingen.

Zo’n kleine 200 miljoen moet er worden gesneden in nog te maken doeken, theatervoorstellingen en muzikale uitspattingen. De kunstenmakers de boer op voor het bedelen om of het verkopen van een stoeltje in het theater. Het is zelfs maar zo mogelijk dat u op een avond naar het theater gaat en er een optreden staat gepland van het ‘Shell-KLM-Pizzakoerier.nl Muziek Ensemble, voorheen ‘Het Orkest van het Oosten’ of dat er een conferencé op de bühne komt gekleed in t-shirtje met aan de voorzijde ‘Voor het mooiste en schoonste resultaat...’ en achterop het antwoord; ‘Unilever’. Het zal maar zover komen en je bent uitgeleverd of overgeleverd om op dit soort manieren kunst te kunnen maken of uit te voeren. Dat er reeds theaters zijn met de naam van een gulle sponsor  kan ik me iets bij voorstellen, maar als de artiest of kunstenaar zijn of haar optreden of expositie moet voorzien van reclameborden als decor op het toneel of langs de muren van het museum of galerie, met daarboven de foto’s of schilderijen,  gaat wel heel erg ver.

Het  bijna onmogelijk maken van uitingen in kunst en cultuur resulteert in een verarming  en een vervlakking van de samenleving.

Maar, ja een heuse maar. Er gloort een sprankje hoop aan de horizon, niet in olieverf of aquarel, nee in harde euro’s.

De hele bezuiniging van 200 miljoen kan bijna in één keer van de tafel, want er is een potje met een hele boel geld. Geld dat in principe toebehoort aan de hele Europese bevolking, geld dat door kartelvorming, prijsafspraken door grote jongens onder elkaar, oneerlijk is verkregen.

De Europese Commissie heeft bij de heren wasmiddelenfabrikanten, van merken als OMO, Persil, Witte Reus, Dash, etc., weten te incasseren. Bij Henkel, Unilever en Procter & Gamble, klinkt meer als ‘Dokter en Gokken’, is het lieve sommetje van meer dan 315 miljoen euro als boete binnengehaald.

Henkel heeft de klok geluid en ging vrijuit, maar de andere twee moeten dokken.

Waar blijft dat geld, op de grote berg in Brussel? Het is eigenlijk ‘ons geld’, want wij hebben met z’n allen minimaal 3 jaar teveel betaald voor de schone onderbroek. Maar zien we er iets van terug, nee dus, rien ne va plus.

Als ze in Brussel nu eens zouden besluiten om geld verkregen uit de boetes opgelegd voor kartelvorming te gaan besteden aan kunst en cultuur, zijn vergaande bezuinigingen niet meer zo noodzakelijk.

Vanaf heden zou het maar zo kunnen zijn dat op elk theater, museum of galerie een bordje hangt, deze voorstelling of expositie is gesponsord door de hele bevolking, dank u wel en ga er van genieten, vooral doen.

Zes koppen zonder onderstel...

Goedemiddag, goedemiddag, waar gaat het naar toe, naar huis, naar de VS, na een heerlijke vakantie op Mykonos.

Zijn dat jullie koffers, ja, oké, graag even daar op de band, zakken legen en geen andere zware metalen zaken om arm of nek? Gaat u gang, de poort geeft groen, de scanner  geeft een heel andere uitslag. De man achter, het met röntgenogen kijkende machine, schrikt zich een hoedje, nee, die hadden ze niet op, nog niet, dat zou pas later komen. In de koffers van onze  Mykonosjes lag een twaalftal lege ogen de man namelijk aan te kijken, zes complete schedels wilden de heren als aandenken en voor de komende Halloween meenemen.

Het uit Griekenland meenemen van ‘historische’ voorwerpen en zeker schedels van mensen, oud of niet oud, want dat was niet direct aantoonbaar, is ten strengste verboden. De beide heren en de zes schedels, dus in totaal een acht koppige arrestatie, mogen nog even nagenieten van een langere verblijf onder de Griekse zon. In die tijd mogen ze dan een antwoord dichten op de grote vraag van de rechter, die er ongetwijfeld zijn koppie bij houdt, waar deze schedels zijn ontvreemd of gevonden? Nee, niets van dat al, althans niet door de Amerikanen.

Gekocht op Mykonos, in een winkeltje, voor vijfentwintig euro per stuk. Leuk voor thuis, beetje versieren, hoedje op, lichtje erin, succes verzekerd tijdens de viering van hun Halloween. De verkoper op Mykonos mag nu verklaren waar deze zes koppen zijn gerold en bij een onduidelijk antwoord, loopt hij het risico dat zijn kop gaat rollen.

Dus wees verstandig en houdt de kop erbij, steek de kop niet in het zand, ook niet als die er al onder vandaan is gekomen, de scanner ziet alles. En dan uw kop nog uit de strop halen, wordt moeilijk of zelfs onmogelijk...

Blauwe bonen voor chauffeurs...

5.294 dienstdoende vervoermiddelen aanwezig op naam van het Ministerie van Defensie, dat is bijna meer dan we aan manschappen hebben. Zeven en dertig, waarvan één voor de minister, oké, daar kan ik me iets bij indenken, maar die andere zes en dertig zijn er voor de hoge omes met een eigen chauffeur. Als je deze ‘autocoureurs’ een extra opleiding geeft kun je er zo de oorlog mee winnen. Hard wegrijden kost geen munitie en er vallen geen gewonden of doden. Het is een beetje laf, maar je houdt er wel iets aan over.

Nu het op bezuinigen aankomt wordt er door alle politieke partijen met argusogen, ‘loepenopsteeltjes’, naar de meest denkbare, geldopleverende zaken gekeken. Bij Defensie moet er tweehonderd miljoen minder worden ‘weggeschoten’ en komen er kritische klanken over het aantal auto’s met een versleten achterbank. Het gaat ook om het waarom, waarom worden deze sterren en strepen rondgereden en waarom kunnen ze zelf niet het stuur ter hand nemen, daar hebben ze toch voor geleerd, sturen? Is het voor de bezoeken aan recepties en wensen ze niet deel te nemen aan het droogleggen van deze bezoeken, een sapje in plaats van een borrel. Met zo’n BOB voor de deur mag er nog wel eentje in, doe maar een dubbele met ijs graag, twee klontjes en als je ‘m brengt, een paar extra pinda’s graag?

Bezuinigen, dat wel, maar niet daar op. Doe dat maar op de uitrusting van de zandhazen en waterratten en niet op mijn uit-rusten nagedane plichtplegingen. Dit zijn ook de mensen die onze kinderen, al dan niet op vrijwillige basis, naar de vreemde sturen, want daar hebben ze voor geleerd, om voor de lieve vrede op aarde te gaan vechten of om deze te handhaven. Maar ze worden wel onvoldoende voorzien van benodigde munitie en zaken om de ‘zandlimousine’ als een geoliede machine snel van brandhaard naar brandhaard te krijgen of juist er weg van te wezen, daar houd je nog wat aan over. De tegenpartij heeft geen auto, dus ook geen chauffeurs nodig en hebben munitie genoeg, blauwe bonen in plaats van pinda’s, na de receptie en handjes schudden doen we niet aan.

Ik eerst en dan ben jij te laat of ik blijf doorgaan en jij bent leeg, niet genoeg meegebracht, alles op, ik win.

Ik lust er wel Farc van...

Zeg het maar, Tanja in het oerwoud met een Kalasnikov om haar nek, keurig gekleed in een schoon uniform, wordt ze gebruikt als het ‘fotomodel naar de boze wereld’ van de rebellen of is ze daadwerkelijk een gevangene?

Als ik de beelden zie van haar geeft het niet de indruk dat de gevangenhouding uiterlijke sporen nalaat. Wellicht is ze hevig verliefd op een van de rebellen en heeft ze helemaal geen behoefte om terug te keren naar de ‘geciviliseerde wereld’, voor zover je daar op dit moment over kunt spreken. Want is de jungle de jungle of is inmiddels de hele wereld een jungle? Slingeren van liaan tot liaan kan Tanja daar in Colombia naar hartelust doen en ik zie het haar nog niet bewerkstelligen tussen de tramleidingen van Rotterdam Centraal naar Blijdorp, daar zou nog een mogelijkheid voor haar open liggen, tussen de mensapen. Ja, maar dan zit ze echt gevangen, in een kooi en de leden om haar heen zijn geen ‘vredelievende’ Farc-aanhangers. De laatste Tanja die de ‘jungle’ heeft overleefd, is Tanja Koen, op televisie met programma’s als; ‘Dier en Vriend’ en ‘Wie wil er mijn marmotje zien?’ Nijmeyer heeft een heel andere kijk op marmotjes, gegrild en mits goed gekruid.

Als Tanja zo graag in de wouden wil vertoeven en in haar ogen voor en goed doel wil strijden, it’s up to her. Om met haar nieuwste hit, in de jeep op de cd-speler, ten strijde te trekken is ze in het verkeerde land aan het vechten of we moeten Maxima bellen en vragen of ze over een triple paspoort beschikt, een Argentijns, een Nederlands en een Colombiaans. Zo niet, dan moeten we de hit en de musical herschrijven in, ‘Don’t cry for me Colombia’.

Laat haar zitten waar ze zit en verroer je absoluut niet, diplomatieke hulp kan wel aan andere worden geboden dan aan een ‘vechtlustig meisje’ op zoek naar avontuur.

Ze doet daar zeker geen zaken in koffiebonen, blauwe bonen en lange lijntjes witte poeder zullen de dagelijkse bezigheden zijn. Wellicht komt ze in aanmerking voor een Micro-kredietje, bellen met, wij hebben haar nummer.

Voor de rest kan ze uitsluitend hopen op ‘slechte schutters’ in het Colombiaanse leger, want ooit weten ze het kamp te vinden en dan wordt het vrouw en kinderen eerst en klinkt er een geheel nieuwe strijdkreet; ‘Jasses Jan d’r vallen toch geen dooien?’ Maar dat weet je bijna zeker, die vallen er bij een invaller door soldaten met een missie, schieten zonder te missen. Dit soort activiteiten worden door geen enkele zorgverzekeraar gedekt. Het eigen risico is te groot en de premie wordt torenhoog, wat bereikt rakethoogte.

Mocht ze ooit plannen hebben terug te keren, welke titel valt haar te beurt; heldin ontsnapt aan haar ontvoerders, hopelijk zonder betaling van losgeld, want bij dit soort mensen kun je dan fluiten naar je geld, ontwikkelingshulpmedewerkster, zorgverleenster, vrijheidsstrijdster en oorlogsveterane, die in aanmerking komt voor de Willems Orde of is ze gewoon een ordinaire moordenares, terroriste, drugsbarones en smokkelaarster?

Heeft ze die plannen, stuur haar vooraf wat van de opnames van Expat On Air, handig en altijd voorzien van nuttige tips.

Sowieso dagelijks een mailtje met de laatste versie van de Wereldkrant, als een gebaar van onze goede wil, van verzoening, vergeving voor gekozen wegen.

700 Volt uit het zonnetje…

Schitterend natuurlijk, gratis energie uit een ding dat elke dag aan de hemel staat, bijna altijd. Al hangt het wel af waar je het dak hebt geplaatst met het zonnepaneel. Perfect te gebruiken voor je warmwater huishouding en het verwarmen tijdens koude dagen van alles wat onder het dak verblijft.

Vanuit het niets verschijnt er een waarschuwing (De Telegraaf), dat zonnepanelen gevaarlijk kunnen zijn als er brand uitbreekt. Wanneer dit gebeurt moeten brandweerlieden extra alert zijn, want zo’n paneel kan zich opladen tot maar liefst 700 Volt en als het paneel is beschadigd kan er een fatale schok volgen. In de combinatie met water, veelal aanwezig bij bluswerkzaamheden, is het nog vele malen gevaarlijker.

Volgens de techneuten leveren panelen gelijkstroom en zijn via een omvormer aan onze ‘normale’ elektriciteit gekoppeld die uit wisselstroom bestaat. Wanneer de hoofdschakelaar wordt uitgezet, loopt de gelijkstroom op en omdat alle panelen met elkaar zijn geschakeld, kan het voltage aanzienlijk oplopen.

Volgens een woordvoerder van het Nederlands Instituut Fysieke Veiligheid (NIFV) is gelijkstroom boven de 120 Volt gevaarlijk voor mensen. Dit naar aanleiding van een bericht in de Geassocieerde Pers Diensten (GPD-bladen).

NIFV heeft naar dit gevaar een onderzoek uitgevoerd en daaruit blijkt, dat zodra een paneel licht, dit hoeft niet persé zonlicht te zijn, kan ook van vlammen of van lampen komen, opvangt begint het op te laden, ook als het elektrische circuit is uitgeschakeld.

De brandweer kan gewoon haar bluswerkzaamheden verrichten, maar moet zich wel bewust zijn van dit ‘geladen’ gevaar en niet te dicht bij de panelen komen tijdens de bluswerkzaamheden. Mede naar aanleiding van dit onderzoek krijgen brandweerlieden lessen aan de hand van een protocol.

Als zonnepanelen verbranden kunnen er giftige stoffen vrijkomen en een ander probleem is de constructie waarop deze panelen veelal zijn geplaatst. Een vrij licht metalen frame fungeert meestal als drager van de panelen en door de vrijkomende hitte bij brand kan dit frame heel eenvoudig vervormen en bestaat de mogelijkheid dat de panelen naar beneden vallen.

Er is wereldwijd naar een oplossing gezocht om bij een eventuele brand direct de panelen uit te schakelen, maar daar is nog geen oplossing voor gevonden. Er bestaat een techniek waarbij elk paneel afzonderlijk kan worden uitgeschakeld. Alleen blijkt dit uiterst kostbaar te zijn. Een aparte schakelaar zou uitkomst kunnen bieden, maar die zou ergens op de zolder moeten worden aangebracht en daardoor in geval van ‘hoge’ nood niet snel genoeg bereikbaar.

Het enige dat nog overblijft om de zaak ‘kort te sluiten’ en de serieschakeling te onderbreken, is de grove manier, het kapotslaan van de panelen.

Maar ook hier geldt, 700 Volt geeft een flinke knal en mogelijk een hele serie vonken, even 112 bellen of ze willen komen blussen?

Mag ik er spek bij..?

Het gaat met de economie slechter, maar schijnbaar toch nog niet slecht genoeg. Want als je nu de verse eitjes al voor het smijten naar auto’s gaat gebruiken, is er nog speling in de begroting, kan de broeksriem nog wel één of twee gaatjes meer worden aangehaald.

Niets is minder waar, de eitjes hebben een heel ander doel, jouw zo snel als mogelijk aan de kant van de weg te krijgen. Op het moment dat je stopt om die zooi van je voorruit af te krijgen staan er een paar heren achter je om je heel bereidwillig, van je portemonnee, laptop, camera, mobieltje en mogelijk autopapieren en paspoort af, te helpen.

Hoe werkt het; na een avondje gezellig ergens op bezoek te zijn geweest rijd je rustig naar huis. Opeens knallen er, vanaf een viaduct, een paar eieren op de voorruit en in een reflex zet je de wissers aan en denk je door te sproeien de smurrie als omelet te laten verdwijnen, sorry, geen spek vandaag, het is crisis. Daar wachten de heren, die netjes een stukje achter je rijden, op, dat de smurrie op z’n grootst is. Doordat je water hebt toegevoegd aan de struif van het ei is het één grote witte bende geworden en kun je met geen mogelijkheid meer naar buiten kijken en moet je wel stoppen.

Overkomt je dit, dan gewoon doorrijden tot de eerst volgende mogelijkheid veilig te stoppen, bijvoorbeeld bij een tankstation, om ‘het te vroege ontbijtje’ met tissue of toiletpapier van de ruit te verwijderen. Een gewaarschuwd geklutst eitje telt voor twee... 

Uw tijd is op, uw zittijd gaat nu in...

De rechterlijke macht, de heren en dames die er voor door hebben gestudeerd om deugnieten, kruimelaars, gouwdiefjes, dieven, smokkelaars, dealers, misdadigers en grote, al dan niet witte boorden,  criminelen en zelfs moordenaars te voorzien van een gepaste straf. Voor de één een boete, voor de ander een taakstraf of voor de zwaardere gevallen een verblijf voor korte of langere tijd op de kosten van de staat.

Als het goed gaat zal dit geschieden volgens de weg van de gerechtigheid, maar nu staan door de vele werkzaamheden de rechtsprekers onder zware druk. Zaken, want ook de rechtbank is een keihard zakelijk instituut geworden en dient ook op de kosten te letten, worden per minuut en in euro’s afgerekend.

Door dit systeem is er geen tijd meer voor het volledig lezen van dossiers en wordt dit gedaan door meerdere rechters, bij grote zaken, en door juridische medewerkers. Deze laatsten schrijven ook al heel vaak de vonnissen voor de rechters.

Met dit systeem zou het maar zo kunnen zijn dat er voor uw zaak een budget is bepaald en dat op het moment dat ‘de klok door de tijd gaat’ uw zaak wordt gesloten. Dank u wel voor uw komst en u moet nog even blijven, volgens het vonnis krijgt u van ons drie jaar en vier maanden kost en inwoning, wilt u met die meneer meegaan, eerste deur rechts. Volgende zaak graag en ramt op de tijdklok, laat het feest beginnen, u heeft veertien minuten en dertien seconden om u zelf vrij te pleiten. Dan is het mijn tijd, twee minuut tien, nieuw record, om het vonnis, reeds geschreven, te vellen.

U kunt gaan, maar voordat u gaat, wegens tijd overschrijding van één minuut en dertig seconden, eerst nog even langs de griffier, zeven euro en vijftig cent afrekenen. Volgende zaak..!