Ik ga gillen...

Het kan toch allemaal niet waar zijn wat je leest en hoort. De straat wordt geregeerd door racistische Marokkanen en we laten het ons allemaal welgevallen. Zelfs kopstukken uit de Nederlandse politiek spreken ‘wartaal’ en gaan hallucineren of zijn onderweg dement te worden. Bang zijn we dat we discrimineren en daarom laten we ons discrimineren, intimideren en de les lezen. We moeten accepteren dat onze dochters en vrouwen met sissende tong tot hoeren worden bestempeld en heb je er een weerwoord op, met z’n allen tegelijk in je nek en rammen, voor de komende drie maanden aan de sondevoeding.

Om terug te komen op politieke ‘boegbeelden’, veelal wonend in een deel van de stad of Nederland waar de gekleurde en asociale medemens dun bezaaid of geheel niet voor komt in  het straatbeeld, een TokkiesVrijGebied. Lezers van de Volkskrant, Parool, Financieel Dagblad, Vrij Nederland, gevaarlijke titel of bijvoorbeeld Elsevier. ’s Middags, keurig op tijd via de mail, de opinies van de dag en daar staat dan ineens een artikel van ene meneer Bolkestein, ‘ons Bolkie in de branding’, zeker voor onze Joodse medemensen.

Ik neem aan, ik hoop van ganser harte, dat ik dit compleet verkeerd heb gelezen, want het lijkt me nu toch wel een beetje de omgekeerde wereld te worden. Het is een woord dat ik niet graag gebruik of zie gebruiken, maar in dit geval komt het volgens mij met rasse schreden dichterbij, 'Dé Holocaust', met hoofdletters en een accent, een nadrukkelijk accent. Laten we nu wel zijn, straks verschuilen achter, 'we hebben het niet geweten', we weten het juist wel en we laten het gebeuren, wat we promoten het zelfs.

Waar gaat het dan wel om zult u zeggen? Om de volgende woorden van ons Bolkie; ‘herkenbare Joden kunnen beter emigreren naar Israël of Amerika’. Is hij nu helemaal van de ratten besnuffeld of heeft daadwerkelijk de Alzheimer toegeslagen. Vanwege het antisemitisme -vooral- onder de Marokkaanse jongeren kunnen ‘bewuste Joden’, de Orthodoxe, de door hun kleding eenvoudig herkenbare Joden, beter emigreren. Want hij ziet voor hen geen toekomst meer in Nederland. Deze denkwijze wordt volgens hem gevoed door de Arabische televisiezenders die weer door vele van deze Marokkaanse en Turkse jongeren worden bekeken. De maatregelen die zijn genomen of zijn voorgesteld, zoals bijvoorbeeld de ‘lokjoden’, heeft hij weinig tot geen vertrouwen in.

Alleen al de term, ‘lokjoden’, normaal gebruik je lokeenden om soortgenoten in de poel, in dit geval de ‘poel des verderf’, te krijgen om ze daarna af te schieten, gestrekt op een bordje, lekker.

Dus, word je gediscrimineerd, dan ga je maar verhuizen. In '40 - '45 de Duitsers en nu de Marokkanen, de geschiedenis herhaalt zich langzaam, we hebben schijnbaar niets geleerd.

Als er dan een poging wordt ondernomen om de aanwezigen in de schoolbanken iets bij te brengen over normen en waarden, over gebeurtenissen die het dag en nachtlicht niet konden velen, dan staan ze op hun achterste benen. Onze kinderen, de Marokkaanse en Turkse, we willen niet dan er ook maar iets over Israël wordt onderwezen. De Holocaust heeft helemaal nooit plaatsgevonden, de beelden, de foto’s, de verhalen, allemaal verzonnen en gemanipuleerd. Het enige waar ze nog op zitten te wachten, is een oproep voor een herhaling uit de geschiedenisboeken, eentje die ze wel hebben geleerd in de moskee, van die theelurkende, hersenspoelende imams, ‘Dé Kristalnacht’.

Wij zijn allemaal verdorven, geloven niet in hun Almachtige en de Almachtige van ons, voor zover je gelooft in, bedekt alles via zijn aardse aanwezigen met en onder de mantel der liefde, zelfs kleine jongetjes.

Emigreren als je ergens anders in gelooft dan in hun geloof. Dit is dan nog het verschil in geloof, de Koran of de Bijbel, maar als je nu het verschil anders wil zien of ziet tussen man en vrouw, vrouw vrouw, man man, oei, berg je dan maar, de vrachtwagen met keien is reeds besteld en onderweg, emigreren of de steniging ondergaan. 

De zo denkenden, vallen die onder de categorie ‘gehersenspoeld’ of gewoon onder het hoofdstuk dom, of...? Zijn wij gewoon te dom om dit te begrijpen?

2022, Quatar laat de bal rollen...

Jammer voor Nederland en België, net niet gehaald; wel hebben we Engeland met Beckham in de gelederen, verslagen, maar Rusland bood iets meer aan de Fifa, en natuurlijk een klein driftig generaaltje aan het hoofd van de achterban, toekomst in 2018 voor de jeugd, dat hadden wij niet, de beste fans van de wereld en de ‘groenste kampioenschappen’, dat waren onze speerpunten. Met Cruyff, Gullit, Hiddink, Pfaff en nog een stel coryfeeën in de gelederen moesten we het fietsend afleggen tegen de hogesnelhieds’roebel’trein van ondermeer Abramovich, Asjarvin en de grote Poetin, jammer over 16 of 20 jaar, 2026 of 2030, nogmaals een poging doen, het had zo leuk kunnen zijn.

Dan in 2022, waar hebben we het over, bestaat de wereld dan nog wel of leven we allemaal in staat van oorlog? Is de Euro inmiddels ontploft en tellen we weer in guldens, Lires en Drachmen en zeulen we koffers met ons mee om een brood te kopen, honderdduizend Zloty’s voor een halfje wit met sesam zaadjes, vijftigduizend Franc voor en liter melk of een stukje Brie van de (Gras)Mat.

Dan moet er worden gevoetbald, in Quatar, een land in ontwikkeling, toen bij de loting, op het gebied van voetballen, ballen in een onmetelijk grote zandbak. Er was een heuse ambassadeur, een de Boertje, één van de twee gebroeders, die het bid mede heeft getrokken en gewonnen, voor ondermeer Amerika en Australië.

Wellicht krijgen we in die hoek van de wereld tijdens, halverwege de eerste en tweede helft, een extra pauze, om met z’n allen, kleedjes uit de dug-out en knielen, richting Mekka. Want als de huidige tendens zich een beetje voortzet, dan zullen de meesten van ons inmiddels wel moslim zijn, of zijn geworden.

In 2026 of 2030, weinig kans, want dan is het al weer te vaak in dit deel van de wereld geweest en moet het nodig naar een ander continent, een onontwikkeld voetbalgebied.

Wellicht wordt het voetbal dan nog uitsluitend virtueel gespeeld, thuis op de mega wand voor beelden. Geen gezeur meer over buitenspel of wel of geen goallllllllll, even terugdraaien en de beelden bekijken hoeft niet, direct uitsluitsel en geen discussie nodig.

Meneer Blatter is, met vele van zijn Fifa-vriendjes, dan al heel lang gaan hemelen. Een ‘land’ waar het voetbal nooit echt is ontplooid, dus een schone taak voor hem. Legendarisch trainers, scheidrechters, bondsbobo’s en spelers genoeg om een ongekend toernooi te organiseren. Het is alleen jammer voor hem, hij kan dan niet voor de almachtige spelen, de alleenheerser, want er is ééntje groter.

Zijn as zal zijn uitgestrooid over alle grote stadions van de wereld en heeft hij in Zürich, ter nagedachtenis, een voetbaltempel met zijn naam gekregen, gefinancierd met belastingvrij verkregen gelden der wereldkampioenschap organiserende landen.

Nederland, België en wie nog meer wil, doe je best, er is tijd genoeg en nieuwe keuzeheren zullen dan bepalen, succes, maar bezint eer gij begint...

De moraalridder...

Nu heb ik eens een blauwe maandag met zo’n stick lopen zwaaien, trainingsavonden met na afloop het kratstapelen, reuze gezellig en soms onverantwoord. Dat was dan wel niet bij Kampong, want ‘god zei dank’ loopt er daar een beschermheilige, wellicht is het de tijd van het jaar, over en langs de velden. Beschermheilige van de jeugdige spelers van deze sportclub, want ik zag op de televisiebeelden ook nog even snel een aantal enthousiaste voetballers actief.

Nu ben ik uiterst geïnteresseerd in de dagelijkse bezigheden van deze meneer en mevrouw, lid van Kampong en natuurlijk van de Blauwe Knoop. Of wordt er ’s avonds, als de gordijnen dicht en de kinderen naar bed zijn toch stiekem zo’n goudgele rakker, -of zoals een vriend van mij regelmatig gebruikt; ‘na de tweede ferry mag ik groene thee’,- genuttigd of schenkt de familie uitsluitend een goed jaar, cheers schat, deze was deze week in de reclame.

De avond dat ik dit aan de laptop toevertrouw, speelt Ajax’esses tegen Real Madrid, een toppertje voor de Nederlandse voetballiefhebber met rondom het veld een serie reclameborden, waaronder de favoriet van de familie. Groen met een luid en duidelijke naam, Nederlands product en eveneens in topper in de export voor ons kikkerlandje. Zitten de hockey spelende nazaten, samen met paps en mams, naar de eenzijdige afstraffing te kijken, fan is het spijtig, geen fan is het gniffelen, of mogen ze dat niet in verband met de toename van het gebruik van een alcoholische delicatesse van een groen merk.

Deze uitzending werd mogelijk gemaakt door, waar de brave kinderen ongetwijfeld als echte sportliefhebbers op hebben zitten spelen tijdens de uitzending, Playstation en Heineken, sponsoren van de Champions League.

Als ik Kampong was zou ik eens stiekem op zo’n avond, onder het mom van wij komen voor een enquête naar de kwaliteit van ‘wijn’, achter de voordeur willen kijken, betrappen op...

Wil deze man legendarisch worden, onsterfelijk verbonden aan de ondergang van sportend Nederland, het welzijn van vele, vele, vele hardwerkende mensen die dagelijks of wekelijks, op vrijwillige basis, klaar staan om onze kinderen – sorry die van mij niet meer, die zijn op mensenleeftijd dat ik niet meer kan zeggen, geen biertje, doe mij er maar eentje en neem er zelf ook één – iets te bieden, sportieve gezondheid  maar bovenal plezier.

Als dit dan mede door een brouwerij van gerstenat mogelijk wordt gemaakt, wees blij en accepteer het groene bord in de hoeken van het veld. Want voorkomen kunt u het niet meneer en mevrouw, zet de televisie aan en kijk naar de eerste de beste wedstrijd waarbij een klein wit balletje en een ding met een krom uiteinde op de achterlijn wordt gelegd, strafcorner met als achtergrond, heerlijk helder, goal...!

Het Heilige Kruis, grijpen maar...

Wanneer, wanneer, wanneer rollen er nu eens koppen? En niet alleen die van de daders, die zou je kunnen bestempelen als ‘ziek’, misselijkmakende (macht)wellustelingen, nu voor eens en voor altijd flink ingrijpen, in het Kruis, bij die ‘van ik heb het geweten’. Mondje dicht en de zaak smoren in een klassieker, een veel gebruikte in het hoekje van de kamer van de bisschop, een doofpot.

Schrijf je je in voor een opleiding, op een internaat en denk je er iets te zullen leren, jazeker, uit een heel ander boek dan daar waarvoor je bent gekomen, de mannelijke editie van de ‘Kamasutra’, van de eerste tot de laatste pagina, de Salesianer aanpak.

Na gedane, ernstige, zaken, door maar liefst een zevental priesters is er een ‘vaststellingsovereenkomst’ geschreven, dus als ik goed lees, vaststelling is dat gelijk aan een bekentenis? Het misbruikte internaatleerlingetje heeft een vergoeding ontvangen voor ‘immateriële schade’, van 16.000,= euro. Voor mij riekt dit naar ‘callboy praktijken’, je laat er eentje komen en betaalt achteraf als de gespeelde spelletjes de doofpot ontstijgen.

Langzaam gaat het er steeds meer op lijken dat er geen klooster, huize, internaat of wat ook maar een ommuurde ‘vesting der gelovigen’ kan worden genoemd, gevrijwaard is van seksschandalen. Oorden van seks en verderf op basis van macht, bordelen der rooms katholieken en geen Paus die ingrijpt, ik heb het geweten, hoezo, heeft hij meegespeeld soms?

Dan komen er kreten, de bisschop moet opstappen want dat is hij moreel verplicht en als dat op alle plaatsen tegelijk zou gebeuren heb je de grootste uitvaart sedert eeuwen. Maar ze mogen zeker niet wegkomen zonder te worden gestraft, want doe je zoiets in de ‘normale’ maatschappij zul je tenminste een bezoek moeten brengen aan een dokter, zo’n eentje voor tussen de oren, op kosten van de staat en verplicht.

Of als je op vakantie een bezoek brengt aan Thailand, voor het echte natuurschoon, nee, het echte, en niet wat u direct denkt, a dirty mind is a joy for ever, word je direct uitgemaakt voor viespeuk of pedofiel. Ik wil geen stempeltje in mijn paspoort als bewijs dat ik daar ben geweest. En als je daar dan bent en je hebt plannen of breng je je plannen ten uitvoer en de jongens met de blauwe zwaailichten vallen binnen op het hoogte punt, een paar jaar zitten als straf, die nooit hoog genoeg kan zijn.

In Nederland, en inmiddels in vele andere landen, komen ze er mee weg, opstappen en zand erover, even biechten, glaasje wijn, een hostie, wellicht wat eurootjes, slaapzand van Klaas –maar al te – Vaak en dan wegwezen. 

Het antwoord komt...

Een potje om de competitie, ergens in het Noord-Hollandse, lekker belangrijk om de punten en vergeet het plezier...

Diep in de tweede helft, ai, een overtreding die moet worden beoordeeld als gevaarlijk en dus minimaal geel, oké, hoort erbij, accepteren en weer verder. Maar nee, de ‘star’ bleef maar zeuren tegen de man met de fluit en deze wordt het zat en trekt nogmaals geel, één plus één van de zelfde kleur is vroegtijdig douchen, alleen.

De douche kon rustig op koud blijven, want de tempratuur van de ‘star’ liep op tot boven het kookpunt en hij maakte niet direct aanstalten te vertrekken.

Gedurende de wedstrijd, achter de afrastering, al een acceptabel aantal jaren gezien de leeftijd van de man -77 jaar-, een trouwe supporter van de thuisclub. De man laat zich ‘gaan’ met de mededeling dat de rode kaart terecht is gegeven, oeps, de waakvlam ontsteekt de hele lading aan woede en de ‘star’ verandert van topscoorder tot superman. Vanaf het veld, over de reclameborden heen vliegend met twee benen vooruit -goed voor direct rood- recht op de trouwe supporter af, de man die rood terecht vond. Hij plant beide voeten vol op de borstkast en de man gaat neer, een vol punt bij karate, maar blauwe zwaailichten, operatiekamer, intensive care en een volledige coma zijn het gevolg. Milt gescheurd en direct verwijderd, ribben die een geheel andere vormgeving hebben aangenomen sedert de geboorte, door inwendige bloedingen een kleine 5 liter bloed afgezogen...

Waarheen, leidt de weg die wij moeten gaan, tot zover dus..!

Er gaan een paar weken overheen, de man wordt rustig in coma gehouden en langzaam een poging ondernomen hem daar weer uit te krijgen. Dit is helaas niet gelukt, voordat de doktoren nog iets konden doen heeft deze ‘hooligan’ het leven gelaten, 77 jaar oud, waarvan zo’n 70 jaar als supporter, langs de lijn in weer en wind, voor zijn cluppie ergens in de kop van Noord-Holland, 2^de klasse onderbond...

Het rood was terecht, rust in vrede...

Hoever ontspoort het nog..?

Vriendschappelijk een potje voetballen, met een beetje geluk heb je dan en scheidsrechter weten te ritselen om te voorkomen dat spelers zelf moeten gaan beslissen of die eikel aan de andere kant nu wel of niet buitenspel stond. Of de bal de doellijn was gepasseerd, ja doelpunt, nee gewoon doorspelen. Hele wereldkampioenschappen worden en werden erdoor beslist.

Ergens in het hoge noorden, zo’n veld waar normaal op bootjes rondjes worden gedraaid en er een taal wordt  gesproken waar je als scheids van heden middag ook geen touw aan vast kunt knopen, als je toevallig niet uit dezelfde hoek afstamt. Maar het potje op vriendschapsbasis werd bij één van de spelers, ten opzichte van de scheidsrechterlijke beslissingen, wat al te serieus genomen, waarbij hij door het lint ging na een genomen beslissing. Zal wel in zijn nadeel zijn geweest, want anders lach je alleen maar, want dat is bij vriendschappelijk of eigenlijk ten alle tijde bij sport de doelstelling, plezier hebben, met z’n allen.

Maar ons opstandje, door de rode kaart heen zeg maar, loopt van het veld richting kleedkamer en komt ook weer terug. Gewapend en wel, met een mes en loopt naar de man met de fluit en ramt het mes in diens schouder. Zo die zit, één nul voor mij.

De sterke arm heeft de jongen, pas achttien jaar, aangehouden en opgesloten voor deze ‘sportieve’ daad. Al met al viel het voor het slachtoffer allemaal, achteraf, gelukkig mee en waren de verwondingen licht te betitelen. Maar het gaat eigenlijk niet om hoe zwaar of licht gewond iemand is na zo’n actie is, het gaat om wat er zich allemaal afspeelt tussen de oren?

Het moet toch allemaal, niet gekker gaan worden, als nu zelfs al een vriendschappelijk potje sporten zo uit de hand moet lopen en eindigen, affluiten en opsluiten dit soort mensen, voor langere tijd. Nog even en er is niemand meer die iets voor anderen wil doen, als je tegenwoordig iets vriendelijk vraagt om de maatschappij een beetje fatsoenlijk en ordentelijk te houden, bel 112, met spoed graag.

Waarheen, leidt de weg die wij moeten gaan..? 

Reldresscode waanzin...

Momenteel zijn de straten van Athene, Patras en Thessaloniki de place to be voor brood en spelen. Demonstraties voor het behoud van brood op de plank, demonstraties tegen de noodzakelijke maatregelen om het land weer in het gareel, het financiële gareel, te krijgen, ontaarden binnen de kortst mogelijke tijd in ware veldslagen, de spelen. St(r)aatmeubilair krijgt ineens een heel andere functie en bestemming dan waarvoor deze waren bedoeld, als projectielen richting oproerpolitie, om zich daar door de aangewende krachten en tegen geboden krachten te vervormen tot een nutteloos stuk, afval of nieuw voer voor de volgende horde, zich demonstranten voor een rechtvaardige zaak noemend.

De reldresscode is inmiddels uitgegroeid tot een ware mode trend, een internatonale code, afgekeken van de strijders van Hamas die meestal gehuld in zwart witte theedoeken hun ware gezicht verbergen. Monddoeken en de bivakmutsen, al dan niet samen met de inmiddels vermaarde capuchontruien verzorgen ook hier dat de tronies uit het zicht blijven van de foto- en filmcamera’s, vooral zonder enige merken of tekens, of het moet over iets tussen menselijke verschillen gaan, dan zou er nog ergens op het borstje ‘Lonsdale’ kunnen prijken, maar zeker onherkenbaar voor later.

Een land met slechts een ‘klein tekort’ op de staatsbegroting, tot grote ergernis van de andere Europese landen, kan het geld goed gebruiken om de zaak weer in het gareel te krijgen en worden op deze manier geconfronteerd met nog meer lasten, weinig lusten, ja

Dit is dan de schade aan de staatseigendommen, maar nu de schade aan winkels en persoonlijke eigendommen. Toevallig gelegen of staand in de straten richting ‘arena’, zoals in Athene het Syntagmaplein, op de route naar, fungerend om de eerste opgekropte woede maar te botvieren op eigendommen van mensen, winkelruiten en auto’s. Eigendommen van hardwerkende mensen, eveneens slachtoffers van het bezuinigingsbeleid, maar nu zullen zij nog meer zu’nig’an moeten doen. Door een stel onverlaten die niet echt weten wat een demonstratie inhoudt, het kenbaar maken van je mening, voor of tegen maakt niet uit, en dat doe je niet met straatklinkers, parkbankjes, bushuisjes, verkeersborden of met het inslaan van auto- en winkelruiten. De molotovcocktail, nee, niet zo’n overheerlijke die de hele zomer driftig de terrasjes hebben overspoeld, bijnaam ‘Bojito’, nee, die ware, die agenten laten veranderen in brandende toortsen en eigendommen als zwarte demonen achterlatend. De dresscode groen, die voor het bijwonen van een demonstratie is, spandoek met je mening, iets wat zeer veel lawaai mee kunt maken, een paar perfect getrainde stembanden voor het luid en duidelijk verkondigen van een gedegen mening over datgene waarvoor je de straat op gaat.

Laat de trui met capuchon voor de verandering, samen met de Hamasdoekjes en de ‘bivakburka’ lekker in de kast hangen voor winterse dagen ergens in de sneeuw.

Dit even terzijde, het zou wel een fraai gezicht zijn als demonstrant in een echte, een complete burka, niemand kan zien wie er onder en achter het gazen scherm zich verbergt. Het enige is dat degene onder het zwarte tentje een beetje lijdt aan tunnelvisie, in denken en het rechts en links kijken, want dat levert wat belemmeringen op, maar rechtdoor het traangas in gaat goed. Zie je al zo’n traangasgranaat richting de fladderende flappen van het burkaatje gaan, er langzaam onder rollend, het alles tranentrekkende gas uitspugend. Succes verzekerd, de eigenaar van het tentdakje zal met huilende ballen het strijdtoneel in gestrekte draf verlaten en heel snel onder de rokken laten kijken of alles er nog aan zit.

De temperatuur loopt toch wel op, ondanks de zich aan dienende herfst, dus schaf één van die warme jacks aan van de in actie zijnde vakbond of politieke partij, Pasok, Nea Dimokratia, EAM, Laos, KKE of voor mij part de sweater van je favoriete voetbalclub, maar geen strijdkleding. Dresscode, vredelievend graag...