Krijg je een TomTom cadeau voor Sinterklaas...

‘Sinterklaas kapoentje, gooi wat in mijn schoentje..?’ Het gaat er natuurlijk niet om dat ik ondankbaar zou lijken met het gekregen cadeau, maar er zit een maar aan namelijk, namelijk een eiland, vijfenzestig kilometer voor het hele rondje en de wegen leiden, en niet lijden, allemaal naar het zelfde punt, de beste taverna van Paros...

Daar aangekomen heb je ook niets aan een TomTom, gewoon vanaf de kaart met de traditionele delicatessen der Griekse keuken, niks geen adviserend-file-ontwijkend-stemmetje, gewoon je beurt afwachten en dan komt het vanzelf goed.

‘Oh, kom er eens kijken, wat je in je schoentje vindt, alles gekregen van die goede Sint...’ Een TomTom dus, ‘dank u Sinterklaasje!’ Na te zijn gezwicht voor het lezen van het gedicht, mijn aandacht geheel op de gebruiksaanwijzing gericht, want voor een goed gebruik en het vinden van de juiste weg is het lezen daarvan verplicht. Na gedane opdracht een test uitgevoerd, van Paros naar de woonplaats van de gulle gever, de Sint. Direct al bij deze eerste de beste opdracht gaat het helemaal mis, het stemmetje slaat over, vanuit het Grieks naar het Turks, dan een poging in het Spaans om vervolgens in het Turks te willen eindigen en dan stotterend moet terugkeren in het Grieks, Oudgrieks. 

Die Sint vaart elk jaar een verkeerde koers of we zijn van kinds af aan voorgelogen door hem en onze ouders, want ‘Zie ginds komt de stoomboot uit Spanje weer aan’ klopt geen pepernoot van. Dus Sintjes, papa’s en mama’s die jokken krijgen niets in de schoen, ze gaan in de zak en na 6 december gewoon mee terug, naar? ‘Ja, zeg wist ik het maar...’

Ergens rond het jaar 280 na Christus zou hij zijn geboren in Myra, een dorpje in het huidige Turkije, maar toen Grieks. Hij zou overleden zijn op 6 december 342 na Christus. Hij was een zoon van rijke ouders en hielp de armen. Vele verhalen doen de ronde over zijn barmhartigheid, zo zou hij toen hij priester en later bisschop werd al zijn bezittingen aan de armen hebben gegeven. Ook is er een verhaal dat hij een matroos uit de dood heeft doen herrijzen en dat om die reden de schepen in Griekenland als icoon Agios Nicolaos, de beschermheilige van de zeelieden, aan boord hebben. ‘Zie ginds komt, per stoomboot...’

Zo wordt er jaarlijks, op 6 december, de naamdag  gevierd van alle Nicossen en Nicolettas, vernoemd naar deze Agios Nicolaos. In Griekenland worden nagenoeg geen verjaardagen gevierd, ze vieren hun naamdag, die veelal, zeg maar voor 99% zijn afgeleid van de één of andere heilige uit het Grieks-orthodoxe geloof. Een nogal veel voorkomende naam, roep deze nooit hardop want je hebt direct het halve dorp op de stoep staan, geen taart genoeg, Maria, viert haar naamdag op Maria ten Hemelvaart, 15 augustus, op grootste wijze met ondermeer processies, speciale kerkdiensten, heerlijk eten en afsluitend, vuurwerk. 

Dan natuurlijk één van de meest bekende namen, Christos, 25 december. Hieruit blijkt dus wel dat Sinterklaas een Christelijk herdenkingsfeest is, al dan niet  ondersteund door het Christelijke symbool op de rode mijter en zijn tabberd.

Dus Turks, vergeet het maar en als we de geschiedenis er verder bijhalen, dan hebben we het over ongeveer 1400, na Christus hebben we het over, kwamen de Turken of eigenlijk de Ottomanen vanuit het verre Oosten gewandeld en zijn nooit verder gekomen dan Griekenland.

Bijna de gehele Turkse bevolking belijdt het Islamitische geloof en zijn ook nooit naar Christelijke heiligen vernoemd. De uiterlijke kenmerken om mensen te laten zien welk geloof jouw voorkeur heeft, zoals dus het Christos kruis, zul je in Turkije niet vinden en draag je het wel, dan zul je niet direct op een Turkse koffie worden getrakteerd. Ook wordt 6 december, of het moeten verkeerd gestuurde Turken met een voor Sinterklaas in Nederland of België in de schoen gekregen TomTom zijn, helemaal niet gevierd in Turkije.

Meer dan 1600 jaar na de geboorte van de goed heiligman, in Myra dus, werden de grenzen tussen Turkije en Griekenland (±1911) pas vastgelegd, dus de Sint is Grieks en niet Turks en zeker niet Spaans, want dat probleem ligt er ook nog om te worden getackeld. ‘Uit Spanje weer aan..’, gewoon de verkeerde TomTom.

De claim dat deze gulle gever Spaans zou zijn komt, is mogelijk te verklaren doordat na de dood van Agios Nicoloas zijn stoffelijke resten zijn overgebracht naar het nu Italiaanse Bari, toen Spaans grondgebied onder de Spaanse koning. Zijn botten liggen in de ‘Basillica di San Nicolao’. De Turken zijn er echter zo van overtuigd dat onze Nicolaos van Turkse origine is, dat de Turkse minister van Cultuur reeds meerdere malen het verzoek heeft ingediend bij het Vaticaan voor de teruggave van dit Turkse erfgoed. ‘Wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is, niks...’

Als we over dat onderwerp gaan beginnen; ‘cultureel erfgoed behorend bij Griekenland’, dan kunnen we nog wel even een paar pagina’s vullen en de TomTom op hol laten slaan, tureluurs en horendol zal het ding worden om de locaties te vinden waar  ‘geleende eigendommen vanuit de oudheid’ zich allemaal bevinden. En speciaal als er zo’n verzoek naar de directe buren, de huidige, zou worden gezonden; ‘Het was een vreemde zeker, die verdwaald was zeker, vraag eens even naar zijn naam; Tom, Tom wie, oh, TomTom, de knecht van onze kindervriend, van Agios Nicolaos...’

‘Dag Sinterklaasje, dag, dag, dag Agios Nicolaos, dag, dag, dag...’

Ik ga gillen...

Het kan toch allemaal niet waar zijn wat je leest en hoort. De straat wordt geregeerd door racistische Marokkanen en we laten het ons allemaal welgevallen. Zelfs kopstukken uit de Nederlandse politiek spreken ‘wartaal’ en gaan hallucineren of zijn onderweg dement te worden. Bang zijn we dat we discrimineren en daarom laten we ons discrimineren, intimideren en de les lezen. We moeten accepteren dat onze dochters en vrouwen met sissende tong tot hoeren worden bestempeld en heb je er een weerwoord op, met z’n allen tegelijk in je nek en rammen, voor de komende drie maanden aan de sondevoeding.

Om terug te komen op politieke ‘boegbeelden’, veelal wonend in een deel van de stad of Nederland waar de gekleurde en asociale medemens dun bezaaid of geheel niet voor komt in  het straatbeeld, een TokkiesVrijGebied. Lezers van de Volkskrant, Parool, Financieel Dagblad, Vrij Nederland, gevaarlijke titel of bijvoorbeeld Elsevier. ’s Middags, keurig op tijd via de mail, de opinies van de dag en daar staat dan ineens een artikel van ene meneer Bolkestein, ‘ons Bolkie in de branding’, zeker voor onze Joodse medemensen.

Ik neem aan, ik hoop van ganser harte, dat ik dit compleet verkeerd heb gelezen, want het lijkt me nu toch wel een beetje de omgekeerde wereld te worden. Het is een woord dat ik niet graag gebruik of zie gebruiken, maar in dit geval komt het volgens mij met rasse schreden dichterbij, 'Dé Holocaust', met hoofdletters en een accent, een nadrukkelijk accent. Laten we nu wel zijn, straks verschuilen achter, 'we hebben het niet geweten', we weten het juist wel en we laten het gebeuren, wat we promoten het zelfs.

Waar gaat het dan wel om zult u zeggen? Om de volgende woorden van ons Bolkie; ‘herkenbare Joden kunnen beter emigreren naar Israël of Amerika’. Is hij nu helemaal van de ratten besnuffeld of heeft daadwerkelijk de Alzheimer toegeslagen. Vanwege het antisemitisme -vooral- onder de Marokkaanse jongeren kunnen ‘bewuste Joden’, de Orthodoxe, de door hun kleding eenvoudig herkenbare Joden, beter emigreren. Want hij ziet voor hen geen toekomst meer in Nederland. Deze denkwijze wordt volgens hem gevoed door de Arabische televisiezenders die weer door vele van deze Marokkaanse en Turkse jongeren worden bekeken. De maatregelen die zijn genomen of zijn voorgesteld, zoals bijvoorbeeld de ‘lokjoden’, heeft hij weinig tot geen vertrouwen in.

Alleen al de term, ‘lokjoden’, normaal gebruik je lokeenden om soortgenoten in de poel, in dit geval de ‘poel des verderf’, te krijgen om ze daarna af te schieten, gestrekt op een bordje, lekker.

Dus, word je gediscrimineerd, dan ga je maar verhuizen. In '40 - '45 de Duitsers en nu de Marokkanen, de geschiedenis herhaalt zich langzaam, we hebben schijnbaar niets geleerd.

Als er dan een poging wordt ondernomen om de aanwezigen in de schoolbanken iets bij te brengen over normen en waarden, over gebeurtenissen die het dag en nachtlicht niet konden velen, dan staan ze op hun achterste benen. Onze kinderen, de Marokkaanse en Turkse, we willen niet dan er ook maar iets over Israël wordt onderwezen. De Holocaust heeft helemaal nooit plaatsgevonden, de beelden, de foto’s, de verhalen, allemaal verzonnen en gemanipuleerd. Het enige waar ze nog op zitten te wachten, is een oproep voor een herhaling uit de geschiedenisboeken, eentje die ze wel hebben geleerd in de moskee, van die theelurkende, hersenspoelende imams, ‘Dé Kristalnacht’.

Wij zijn allemaal verdorven, geloven niet in hun Almachtige en de Almachtige van ons, voor zover je gelooft in, bedekt alles via zijn aardse aanwezigen met en onder de mantel der liefde, zelfs kleine jongetjes.

Emigreren als je ergens anders in gelooft dan in hun geloof. Dit is dan nog het verschil in geloof, de Koran of de Bijbel, maar als je nu het verschil anders wil zien of ziet tussen man en vrouw, vrouw vrouw, man man, oei, berg je dan maar, de vrachtwagen met keien is reeds besteld en onderweg, emigreren of de steniging ondergaan. 

De zo denkenden, vallen die onder de categorie ‘gehersenspoeld’ of gewoon onder het hoofdstuk dom, of...? Zijn wij gewoon te dom om dit te begrijpen?

2022, Quatar laat de bal rollen...

Jammer voor Nederland en België, net niet gehaald; wel hebben we Engeland met Beckham in de gelederen, verslagen, maar Rusland bood iets meer aan de Fifa, en natuurlijk een klein driftig generaaltje aan het hoofd van de achterban, toekomst in 2018 voor de jeugd, dat hadden wij niet, de beste fans van de wereld en de ‘groenste kampioenschappen’, dat waren onze speerpunten. Met Cruyff, Gullit, Hiddink, Pfaff en nog een stel coryfeeën in de gelederen moesten we het fietsend afleggen tegen de hogesnelhieds’roebel’trein van ondermeer Abramovich, Asjarvin en de grote Poetin, jammer over 16 of 20 jaar, 2026 of 2030, nogmaals een poging doen, het had zo leuk kunnen zijn.

Dan in 2022, waar hebben we het over, bestaat de wereld dan nog wel of leven we allemaal in staat van oorlog? Is de Euro inmiddels ontploft en tellen we weer in guldens, Lires en Drachmen en zeulen we koffers met ons mee om een brood te kopen, honderdduizend Zloty’s voor een halfje wit met sesam zaadjes, vijftigduizend Franc voor en liter melk of een stukje Brie van de (Gras)Mat.

Dan moet er worden gevoetbald, in Quatar, een land in ontwikkeling, toen bij de loting, op het gebied van voetballen, ballen in een onmetelijk grote zandbak. Er was een heuse ambassadeur, een de Boertje, één van de twee gebroeders, die het bid mede heeft getrokken en gewonnen, voor ondermeer Amerika en Australië.

Wellicht krijgen we in die hoek van de wereld tijdens, halverwege de eerste en tweede helft, een extra pauze, om met z’n allen, kleedjes uit de dug-out en knielen, richting Mekka. Want als de huidige tendens zich een beetje voortzet, dan zullen de meesten van ons inmiddels wel moslim zijn, of zijn geworden.

In 2026 of 2030, weinig kans, want dan is het al weer te vaak in dit deel van de wereld geweest en moet het nodig naar een ander continent, een onontwikkeld voetbalgebied.

Wellicht wordt het voetbal dan nog uitsluitend virtueel gespeeld, thuis op de mega wand voor beelden. Geen gezeur meer over buitenspel of wel of geen goallllllllll, even terugdraaien en de beelden bekijken hoeft niet, direct uitsluitsel en geen discussie nodig.

Meneer Blatter is, met vele van zijn Fifa-vriendjes, dan al heel lang gaan hemelen. Een ‘land’ waar het voetbal nooit echt is ontplooid, dus een schone taak voor hem. Legendarisch trainers, scheidrechters, bondsbobo’s en spelers genoeg om een ongekend toernooi te organiseren. Het is alleen jammer voor hem, hij kan dan niet voor de almachtige spelen, de alleenheerser, want er is ééntje groter.

Zijn as zal zijn uitgestrooid over alle grote stadions van de wereld en heeft hij in Zürich, ter nagedachtenis, een voetbaltempel met zijn naam gekregen, gefinancierd met belastingvrij verkregen gelden der wereldkampioenschap organiserende landen.

Nederland, België en wie nog meer wil, doe je best, er is tijd genoeg en nieuwe keuzeheren zullen dan bepalen, succes, maar bezint eer gij begint...

De moraalridder...

Nu heb ik eens een blauwe maandag met zo’n stick lopen zwaaien, trainingsavonden met na afloop het kratstapelen, reuze gezellig en soms onverantwoord. Dat was dan wel niet bij Kampong, want ‘god zei dank’ loopt er daar een beschermheilige, wellicht is het de tijd van het jaar, over en langs de velden. Beschermheilige van de jeugdige spelers van deze sportclub, want ik zag op de televisiebeelden ook nog even snel een aantal enthousiaste voetballers actief.

Nu ben ik uiterst geïnteresseerd in de dagelijkse bezigheden van deze meneer en mevrouw, lid van Kampong en natuurlijk van de Blauwe Knoop. Of wordt er ’s avonds, als de gordijnen dicht en de kinderen naar bed zijn toch stiekem zo’n goudgele rakker, -of zoals een vriend van mij regelmatig gebruikt; ‘na de tweede ferry mag ik groene thee’,- genuttigd of schenkt de familie uitsluitend een goed jaar, cheers schat, deze was deze week in de reclame.

De avond dat ik dit aan de laptop toevertrouw, speelt Ajax’esses tegen Real Madrid, een toppertje voor de Nederlandse voetballiefhebber met rondom het veld een serie reclameborden, waaronder de favoriet van de familie. Groen met een luid en duidelijke naam, Nederlands product en eveneens in topper in de export voor ons kikkerlandje. Zitten de hockey spelende nazaten, samen met paps en mams, naar de eenzijdige afstraffing te kijken, fan is het spijtig, geen fan is het gniffelen, of mogen ze dat niet in verband met de toename van het gebruik van een alcoholische delicatesse van een groen merk.

Deze uitzending werd mogelijk gemaakt door, waar de brave kinderen ongetwijfeld als echte sportliefhebbers op hebben zitten spelen tijdens de uitzending, Playstation en Heineken, sponsoren van de Champions League.

Als ik Kampong was zou ik eens stiekem op zo’n avond, onder het mom van wij komen voor een enquête naar de kwaliteit van ‘wijn’, achter de voordeur willen kijken, betrappen op...

Wil deze man legendarisch worden, onsterfelijk verbonden aan de ondergang van sportend Nederland, het welzijn van vele, vele, vele hardwerkende mensen die dagelijks of wekelijks, op vrijwillige basis, klaar staan om onze kinderen – sorry die van mij niet meer, die zijn op mensenleeftijd dat ik niet meer kan zeggen, geen biertje, doe mij er maar eentje en neem er zelf ook één – iets te bieden, sportieve gezondheid  maar bovenal plezier.

Als dit dan mede door een brouwerij van gerstenat mogelijk wordt gemaakt, wees blij en accepteer het groene bord in de hoeken van het veld. Want voorkomen kunt u het niet meneer en mevrouw, zet de televisie aan en kijk naar de eerste de beste wedstrijd waarbij een klein wit balletje en een ding met een krom uiteinde op de achterlijn wordt gelegd, strafcorner met als achtergrond, heerlijk helder, goal...!

Het Heilige Kruis, grijpen maar...

Wanneer, wanneer, wanneer rollen er nu eens koppen? En niet alleen die van de daders, die zou je kunnen bestempelen als ‘ziek’, misselijkmakende (macht)wellustelingen, nu voor eens en voor altijd flink ingrijpen, in het Kruis, bij die ‘van ik heb het geweten’. Mondje dicht en de zaak smoren in een klassieker, een veel gebruikte in het hoekje van de kamer van de bisschop, een doofpot.

Schrijf je je in voor een opleiding, op een internaat en denk je er iets te zullen leren, jazeker, uit een heel ander boek dan daar waarvoor je bent gekomen, de mannelijke editie van de ‘Kamasutra’, van de eerste tot de laatste pagina, de Salesianer aanpak.

Na gedane, ernstige, zaken, door maar liefst een zevental priesters is er een ‘vaststellingsovereenkomst’ geschreven, dus als ik goed lees, vaststelling is dat gelijk aan een bekentenis? Het misbruikte internaatleerlingetje heeft een vergoeding ontvangen voor ‘immateriële schade’, van 16.000,= euro. Voor mij riekt dit naar ‘callboy praktijken’, je laat er eentje komen en betaalt achteraf als de gespeelde spelletjes de doofpot ontstijgen.

Langzaam gaat het er steeds meer op lijken dat er geen klooster, huize, internaat of wat ook maar een ommuurde ‘vesting der gelovigen’ kan worden genoemd, gevrijwaard is van seksschandalen. Oorden van seks en verderf op basis van macht, bordelen der rooms katholieken en geen Paus die ingrijpt, ik heb het geweten, hoezo, heeft hij meegespeeld soms?

Dan komen er kreten, de bisschop moet opstappen want dat is hij moreel verplicht en als dat op alle plaatsen tegelijk zou gebeuren heb je de grootste uitvaart sedert eeuwen. Maar ze mogen zeker niet wegkomen zonder te worden gestraft, want doe je zoiets in de ‘normale’ maatschappij zul je tenminste een bezoek moeten brengen aan een dokter, zo’n eentje voor tussen de oren, op kosten van de staat en verplicht.

Of als je op vakantie een bezoek brengt aan Thailand, voor het echte natuurschoon, nee, het echte, en niet wat u direct denkt, a dirty mind is a joy for ever, word je direct uitgemaakt voor viespeuk of pedofiel. Ik wil geen stempeltje in mijn paspoort als bewijs dat ik daar ben geweest. En als je daar dan bent en je hebt plannen of breng je je plannen ten uitvoer en de jongens met de blauwe zwaailichten vallen binnen op het hoogte punt, een paar jaar zitten als straf, die nooit hoog genoeg kan zijn.

In Nederland, en inmiddels in vele andere landen, komen ze er mee weg, opstappen en zand erover, even biechten, glaasje wijn, een hostie, wellicht wat eurootjes, slaapzand van Klaas –maar al te – Vaak en dan wegwezen. 

Het antwoord komt...

Een potje om de competitie, ergens in het Noord-Hollandse, lekker belangrijk om de punten en vergeet het plezier...

Diep in de tweede helft, ai, een overtreding die moet worden beoordeeld als gevaarlijk en dus minimaal geel, oké, hoort erbij, accepteren en weer verder. Maar nee, de ‘star’ bleef maar zeuren tegen de man met de fluit en deze wordt het zat en trekt nogmaals geel, één plus één van de zelfde kleur is vroegtijdig douchen, alleen.

De douche kon rustig op koud blijven, want de tempratuur van de ‘star’ liep op tot boven het kookpunt en hij maakte niet direct aanstalten te vertrekken.

Gedurende de wedstrijd, achter de afrastering, al een acceptabel aantal jaren gezien de leeftijd van de man -77 jaar-, een trouwe supporter van de thuisclub. De man laat zich ‘gaan’ met de mededeling dat de rode kaart terecht is gegeven, oeps, de waakvlam ontsteekt de hele lading aan woede en de ‘star’ verandert van topscoorder tot superman. Vanaf het veld, over de reclameborden heen vliegend met twee benen vooruit -goed voor direct rood- recht op de trouwe supporter af, de man die rood terecht vond. Hij plant beide voeten vol op de borstkast en de man gaat neer, een vol punt bij karate, maar blauwe zwaailichten, operatiekamer, intensive care en een volledige coma zijn het gevolg. Milt gescheurd en direct verwijderd, ribben die een geheel andere vormgeving hebben aangenomen sedert de geboorte, door inwendige bloedingen een kleine 5 liter bloed afgezogen...

Waarheen, leidt de weg die wij moeten gaan, tot zover dus..!

Er gaan een paar weken overheen, de man wordt rustig in coma gehouden en langzaam een poging ondernomen hem daar weer uit te krijgen. Dit is helaas niet gelukt, voordat de doktoren nog iets konden doen heeft deze ‘hooligan’ het leven gelaten, 77 jaar oud, waarvan zo’n 70 jaar als supporter, langs de lijn in weer en wind, voor zijn cluppie ergens in de kop van Noord-Holland, 2^de klasse onderbond...

Het rood was terecht, rust in vrede...

Hoever ontspoort het nog..?

Vriendschappelijk een potje voetballen, met een beetje geluk heb je dan en scheidsrechter weten te ritselen om te voorkomen dat spelers zelf moeten gaan beslissen of die eikel aan de andere kant nu wel of niet buitenspel stond. Of de bal de doellijn was gepasseerd, ja doelpunt, nee gewoon doorspelen. Hele wereldkampioenschappen worden en werden erdoor beslist.

Ergens in het hoge noorden, zo’n veld waar normaal op bootjes rondjes worden gedraaid en er een taal wordt  gesproken waar je als scheids van heden middag ook geen touw aan vast kunt knopen, als je toevallig niet uit dezelfde hoek afstamt. Maar het potje op vriendschapsbasis werd bij één van de spelers, ten opzichte van de scheidsrechterlijke beslissingen, wat al te serieus genomen, waarbij hij door het lint ging na een genomen beslissing. Zal wel in zijn nadeel zijn geweest, want anders lach je alleen maar, want dat is bij vriendschappelijk of eigenlijk ten alle tijde bij sport de doelstelling, plezier hebben, met z’n allen.

Maar ons opstandje, door de rode kaart heen zeg maar, loopt van het veld richting kleedkamer en komt ook weer terug. Gewapend en wel, met een mes en loopt naar de man met de fluit en ramt het mes in diens schouder. Zo die zit, één nul voor mij.

De sterke arm heeft de jongen, pas achttien jaar, aangehouden en opgesloten voor deze ‘sportieve’ daad. Al met al viel het voor het slachtoffer allemaal, achteraf, gelukkig mee en waren de verwondingen licht te betitelen. Maar het gaat eigenlijk niet om hoe zwaar of licht gewond iemand is na zo’n actie is, het gaat om wat er zich allemaal afspeelt tussen de oren?

Het moet toch allemaal, niet gekker gaan worden, als nu zelfs al een vriendschappelijk potje sporten zo uit de hand moet lopen en eindigen, affluiten en opsluiten dit soort mensen, voor langere tijd. Nog even en er is niemand meer die iets voor anderen wil doen, als je tegenwoordig iets vriendelijk vraagt om de maatschappij een beetje fatsoenlijk en ordentelijk te houden, bel 112, met spoed graag.

Waarheen, leidt de weg die wij moeten gaan..?