Trebor's Flarden, belicht in telkens korte stukjes, verhaaltjes, anekdotes het leven, het be’leven,
op een Grieks eiland.
Soms direct, soms van veraf, soms via de media of van horen vertellen of zeggen, mond tot mond.
Als je weg bent uit de directe invloed van ooit thuis, ga je dingen anders zien, anders benaderen en
beoordelen, kritischer of soms lacherig.

donderdag 2 juni 2011

700 Volt uit het zonnetje…


Schitterend natuurlijk, gratis energie uit een ding dat elke dag aan de hemel staat, bijna altijd. Al hangt het wel af waar je het dak hebt geplaatst met het zonnepaneel. Perfect te gebruiken voor je warmwater huishouding en het verwarmen tijdens koude dagen van alles wat onder het dak verblijft.
Vanuit het niets verschijnt er een waarschuwing (De Telegraaf), dat zonnepanelen gevaarlijk kunnen zijn als er brand uitbreekt. Wanneer dit gebeurt moeten brandweerlieden extra alert zijn, want zo’n paneel kan zich opladen tot maar liefst 700 Volt en als het paneel is beschadigd kan er een fatale schok volgen. In de combinatie met water, veelal aanwezig bij bluswerkzaamheden, is het nog vele malen gevaarlijker.

Volgens de techneuten leveren panelen gelijkstroom en zijn via een omvormer aan onze ‘normale’ elektriciteit gekoppeld die uit wisselstroom bestaat. Wanneer de hoofdschakelaar wordt uitgezet, loopt de gelijkstroom op en omdat alle panelen met elkaar zijn geschakeld, kan het voltage aanzienlijk oplopen.

Volgens een woordvoerder van het Nederlands Instituut Fysieke Veiligheid (NIFV) is gelijkstroom boven de 120 Volt gevaarlijk voor mensen. Dit naar aanleiding van een bericht in de Geassocieerde Pers Diensten (GPD-bladen).

NIFV heeft naar dit gevaar een onderzoek uitgevoerd en daaruit blijkt, dat zodra een paneel licht, dit hoeft niet persé zonlicht te zijn, kan ook van vlammen of van lampen komen, opvangt begint het op te laden, ook als het elektrische circuit is uitgeschakeld.
De brandweer kan gewoon haar bluswerkzaamheden verrichten, maar moet zich wel bewust zijn van dit ‘geladen’ gevaar en niet te dicht bij de panelen komen tijdens de bluswerkzaamheden. Mede naar aanleiding van dit onderzoek krijgen brandweerlieden lessen aan de hand van een protocol.

Als zonnepanelen verbranden kunnen er giftige stoffen vrijkomen en een ander probleem is de constructie waarop deze panelen veelal zijn geplaatst. Een vrij licht metalen frame fungeert meestal als drager van de panelen en door de vrijkomende hitte bij brand kan dit frame heel eenvoudig vervormen en bestaat de mogelijkheid dat de panelen naar beneden vallen.

Er is wereldwijd naar een oplossing gezocht om bij een eventuele brand direct de panelen uit te schakelen, maar daar is nog geen oplossing voor gevonden. Er bestaat een techniek waarbij elk paneel afzonderlijk kan worden uitgeschakeld. Alleen blijkt dit uiterst kostbaar te zijn. Een aparte schakelaar zou uitkomst kunnen bieden, maar die zou ergens op de zolder moeten worden aangebracht en daardoor in geval van ‘hoge’ nood niet snel genoeg bereikbaar.
Het enige dat nog overblijft om de zaak ‘kort te sluiten’ en de serieschakeling te onderbreken, is de grove manier, het kapotslaan van de panelen.

Maar ook hier geldt, 700 Volt geeft een flinke knal en mogelijk een hele serie vonken, even 112 bellen of ze willen komen blussen?

Mag ik er spek bij..?


Het gaat met de economie slechter, maar schijnbaar toch nog niet slecht genoeg. Want als je nu de verse eitjes al voor het smijten naar auto’s gaat gebruiken, is er nog speling in de begroting, kan de broeksriem nog wel één of twee gaatjes meer worden aangehaald.

Niets is minder waar, de eitjes hebben een heel ander doel, jouw zo snel als mogelijk aan de kant van de weg te krijgen. Op het moment dat je stopt om die zooi van je voorruit af te krijgen staan er een paar heren achter je om je heel bereidwillig, van je portemonnee, laptop, camera, mobieltje en mogelijk autopapieren en paspoort af, te helpen.

Hoe werkt het; na een avondje gezellig ergens op bezoek te zijn geweest rijd je rustig naar huis. Opeens knallen er, vanaf een viaduct, een paar eieren op de voorruit en in een reflex zet je de wissers aan en denk je door te sproeien de smurrie als omelet te laten verdwijnen, sorry, geen spek vandaag, het is crisis. Daar wachten de heren, die netjes een stukje achter je rijden, op, dat de smurrie op z’n grootst is. Doordat je water hebt toegevoegd aan de struif van het ei is het één grote witte bende geworden en kun je met geen mogelijkheid meer naar buiten kijken en moet je wel stoppen.

Overkomt je dit, dan gewoon doorrijden tot de eerst volgende mogelijkheid veilig te stoppen, bijvoorbeeld bij een tankstation, om ‘het te vroege ontbijtje’ met tissue of toiletpapier van de ruit te verwijderen. Een gewaarschuwd geklutst eitje telt voor twee... 

Uw tijd is op, uw zittijd gaat nu in...


De rechterlijke macht, de heren en dames die er voor door hebben gestudeerd om deugnieten, kruimelaars, gouwdiefjes, dieven, smokkelaars, dealers, misdadigers en grote, al dan niet witte boorden,  criminelen en zelfs moordenaars te voorzien van een gepaste straf. Voor de één een boete, voor de ander een taakstraf of voor de zwaardere gevallen een verblijf voor korte of langere tijd op de kosten van de staat.
Als het goed gaat zal dit geschieden volgens de weg van de gerechtigheid, maar nu staan door de vele werkzaamheden de rechtsprekers onder zware druk. Zaken, want ook de rechtbank is een keihard zakelijk instituut geworden en dient ook op de kosten te letten, worden per minuut en in euro’s afgerekend.

Door dit systeem is er geen tijd meer voor het volledig lezen van dossiers en wordt dit gedaan door meerdere rechters, bij grote zaken, en door juridische medewerkers. Deze laatsten schrijven ook al heel vaak de vonnissen voor de rechters.

Met dit systeem zou het maar zo kunnen zijn dat er voor uw zaak een budget is bepaald en dat op het moment dat ‘de klok door de tijd gaat’ uw zaak wordt gesloten. Dank u wel voor uw komst en u moet nog even blijven, volgens het vonnis krijgt u van ons drie jaar en vier maanden kost en inwoning, wilt u met die meneer meegaan, eerste deur rechts. Volgende zaak graag en ramt op de tijdklok, laat het feest beginnen, u heeft veertien minuten en dertien seconden om u zelf vrij te pleiten. Dan is het mijn tijd, twee minuut tien, nieuw record, om het vonnis, reeds geschreven, te vellen.

U kunt gaan, maar voordat u gaat, wegens tijd overschrijding van één minuut en dertig seconden, eerst nog even langs de griffier, zeven euro en vijftig cent afrekenen. Volgende zaak..!

woensdag 25 mei 2011

Vrijheid van meningsuiting..?



Een recht, een vrijheid waar heel lang voor is gestreden, waar mensen voor zijn gestorven, bruut vermoord, gemarteld tot...
Gelukkig kunnen we, zonder natuurlijk onnodig kwetsend of discriminerend te zijn, zeggen wat we willen zonder daarvoor direct het gevaar te lopen onder de graszoden te verdwijnen.
Soms gaat het toch nog wel eens mis, zoals bij Theo, met zijn mening over de islam of bij onze blonde dandy Geert, nog wel niet verdwenen tussen zes plankjes, maar hij loopt wel dagelijks het risico. Zeg je iets over het besnijden, wat verminken van meisjes, kinderen nog, dan stoppen ze je in de ban, zoals Hirshi of zelfs het maken van een tekening, in cartoonstyle wel te verstaan, levert gevaar op voor lijf en (familie)leden, zoals een Deense kunstenaar nog dagelijks ervaart.
In deze gevallen gaat het om politieke uitingen over de islam en het ‘dreigende gevaar’ en de soms rare gewoonten die men binnen dat geloof er op na wordt gehouden.

Maar dan wat zich nu afspeelt op het dak van een boerderij in de Alblasserwaardpolder, in Nederland, roept toch wel zo hier en daar wat bedenkingen op. Discussies over mooi en lelijk blijven moeilijk en zullen nooit tot een antwoord leiden, wellicht tot een compromis, maar that’s it.
Boer Joop, een overtuigd Christen heeft of eigenlijk had in grote witte letters, passend in de sfeer van het landschap dus met koeienletters, de tekst ‘JEZUS REDT’ op het dak van zijn boerderij geschilderd.
Daar kon de schoonheidcommissie van de gemeente niet helemaal goed mee overweg, landschapontsierend en niet passend in de sfeer van de polder werd er aan gehangen en Joop werd gesommeerd de tekst van het dak te halen. Maar Joop, waarschijnlijk gesteund door God tijdens het gebed van elke ochtend, middag, avond en net voor het slapen gaan, weigert de tekst eraf te halen. God straft niet direct en voelt zich waarschijnlijk gestreeld in zo veel uiterlijke lofprijzingen aan zijn toen aardse afgezant.
Joop, niet voor een kleurtje te vangen, besteeg opnieuw het dak van zijn boerderij en heeft nu de tekst rood geschilderd om tegemoet te komen aan het gemeentelijk bevel. Daarin staat expliciet de eis dat de witte tekst van zijn dak moet worden verwijderd. Doet hij het niet, is het risico een dwangsom van vijfhonderd euro per week.

Joop denkt zijn recht op vrijheid van meningsuiting bij Europese Hof te kunnen halen. Nu is het voor hem maar te hopen dat zijn kreet ook voor hem geldt, ‘JEZUS REDT nu ook JOOP graag’...

Als dit waar is..?



Elk land heeft zo zijn of haar zwarte circuit, goed voor verkoop van luxe artikelen en niet leuk voor de ficus. Maar als puntje een beetje bij het paaltje blijft en iedereen er wel bij vaart wordt er ook niet direct keihard ingegrepen, althans nog niet.
Er zijn natuurlijk ook landen waar dit circuit inmiddels ruim is verlaten, elke vangrail rondom het plan uit de grond is ‘gereden’ en de rit ongestoord verder gaat in de vrije natuur. Graaien en vergaren zonder remmen.
Door alle zaken die zich afspelen in Griekenland is er zo ongeveer de laatste twee jaar een ongekende stroom van ‘zich verrijken’ ontstaan. Geld witwassen, criminaliteit, corruptie en belastingontduiking is een nationale sport geworden. Volgens diverse onderzoeksbureaus wordt er jaarlijks in bijvoorbeeld de prostitutie, drugshandel, illegale handel in alcohol en sigaretten een kleine 2,5 miljard euro omgezet. Daarbij komt nog een klein bedrag aan steekpenningen die aan overheidsinstanties en functionarissen worden betaald ; een slordige 3,5 miljard, geschat dan wel, dus iets minder of iets meer kan dus ook nog.
Dan gaan we met z’n allen de belasting nog even pootje lichten voor een kleine 20 miljard euro op basis van twaalf maanden en ontduiken ze de sociale bijdragen ook nog eens voor enkele tientallen miljarden.
Als de zakjapanner niet op tilt slaat bij het intoetsen van alle nullen om de miljarden bij te houden, zou de teller digitaal op het scherm een bedrag laten zien dat rond e 65 miljard euro per jaar aangeeft.



Duizelingwekkend bedrag voor een land dat in crisis leeft en geld moet lenen in de rest van Europa om niet failliet te gaan. De helft van het bedrag per jaar wit levert een land op met een gezonde begroting. Een schone taak, die langzaam gestalte gaat krijgen bij de huidige regering van Papandreou. Er gaat strenger worden gecontroleerd op inkomens van ondermeer doktoren, makelaars, advocaten, ondernemers in de diverse toeristencentra en eigenaren van grote auto’s, tweede, derde of zelfs vierde huizen en varende paleizen in de verschillende jachthavens. Daar ligt een bron van onverklaarbare inkomsten aan touwtjes te dobberen. Want een beetje boot kost al gauw een slordige vijftig tot zestig duizend euro of om als voorbeeld aan te geven, voor zo’n rubber ding van een meter of tien met twee hulpmotortjes van elk tweehonderd en vijftig pk tel je al snel honderdduizend neer. Maar een inkomen opgeven van meer dan vijftienduizend euro per jaar, ho maar, dat is altijd net iets minder.

Mag je straks netjes vertellen hoe je dat hebt gedaan, nu, toen en mogelijk al reeds ver daarvoor, kassa, billen bloot en op de blaren.

It is only humor...



Haar naam was ‘Lola’, een vierjarige kat uit het Engels Coventry 
die wel een heel slechte ervaring rijker is geworden.

Op een zaterdagochtend bleek Lola ineens verdwenen bij de eigenaar, een man die al eerder het slachtoffer was geweest van vandalen. Ondermeer hadden ze zijn  auto beschadigd en sindsdien had hij een stel bewakingscamera’s opgehangen aan zijn huis.
Toen na een uur of vijftien Lola nog niet was komen opdraven voor haar portie ‘Gourmet’ besloot hij zijn camerabeelden te bekijken. Tot zijn schrik ziet hij daar een vrouw een kat, zijn Lola, in een kliko deponeren. Inmiddels loopt de kat weer vrolijk rond en heeft geen schadelijke gevolgen ondervonden van de spontane onderdompeling tussen het huisvuil.
De camerabeelden van de dumpende vrouw zijn door de man op internet geplaatst en na door zo’n achttien duizend mensen te zijn bezocht werd, via Facebook, de vrouw ontmaskerd.


De politie heeft haar een bezoek gebracht en haar commentaar op de actie waren redelijk schokkend. ‘Ik speelde slechts met de kat en het bezoek aan de kliko was als grappig bedoeld’. Waarom al die ophef, ‘het is toch maar een kat..!’
De beelden hebben vele Britten ontzet en inmiddels is de vrouw het mikpunt van dierenbeschermers en stemmingmakers en ontvangt ze doodsbedreigingen. De politie heeft haar in bescherming genomen tegen dit soort aantijgingen.
De ‘Koninklijke Vereniging voor het Voorkomen van Wreedheid tegen Dieren’ heeft wel een onderzoek ingesteld naar de actie van deze grappige dame.

Zij is zeker geen katje om zonder handschoentjes in de kliko te deponeren. Het is ‘Bale’ maar, geintje…


zaterdag 7 mei 2011

Expositie met toewerpverschijnselen...


Elf september blijkt een explosie dagje te zijn of meer en meer te worden. Kom je voor de opening van een exp’l’ositie met een internationaal tintje en word je het doelwit van een aanval.
Oké, er zijn vele Grieken niet blij met wat zich allemaal afspeelt in het land, velen zijn of worden de dupe van de bezuinigsmaatregelen van de regering Papandreou. Tijdens zijn bezoek aan Thessaloniki, voor die expositie, waren er protesten. Onder de protesterenden een radioloog, een lid bleek later van een ultraconservatieve organisatie, die het dus ook niet helemaal eens was met de fiscale hervormingen.
Heb je het al niet zo breed en moet je kritisch zijn op wat je wel of niet uit kan geven of aan kan schaffen. Boos zijn mag ook, maar dat je dan één van je kostbare schoenen naar het hoofd gooit van de premier en nog mist ook is natuurlijk niet echt handig. Blijf je toch zitten met maar één schoen en dat loopt lastig, maar een er schuilt ook een voordeeltje in. Na de poging geselecteerd te worden voor het Griekse honkbalteam, met twee van zijn vrienden, was er de sercurity die de man netjes, hangend tussen twee van die kleerkasten met oortjes achter hun oor, afvoerden.

Met een beetje geluk krijgt hij het werpexemplaar na de rechtzaak terug, maar voorlopig zal het wel zitten worden en daar heb je geen twee schoenen voor nodig, zelfs die ene is nog teveel.