Het nieuws stopt, maar de wereld draai door of dol...

Het staken blijkt besmettelijk binnen de grenzen van Griekenland, want zo maar opeens liggen er geen kranten meer in het rek, geeft de televisie geen nieuwsprogramma’s meer en de websites met blogs van de diverse kranten gaan over de houdbaarheidsdatum heen.

Het protest gaat om een betere arbeidsomstandigheden en de (noodzakelijke) hervormingen van de arbeidsmarkt. De gemaakte afspraken in de diverse CAO’s, collectieve arbeidsvoorwaarden, zouden minder stringent toegepast gaan worden, sjoemelen in de marge.

Nu hebben de media het moeilijk, geen wonder zou je zeggen als je ziet hoeveel papier, met zin en onzin, er elke dag en zeker elk weekend de straat wordt opgestuurd. In een huidige markt waar de adverteerder de hand angstvallig op de knip houdt en de consument, de lezer van al dat papier, ook even nadenkt voordat hij of zij een paar euro, al snel vier tot vijf voor ene krant met diverse bijlagen, dvd’s, life style magazines, boekwerken en wat al niet meer, zelfs tot tassen en kledingstukken toe, uitgeeft. Zeker als het zelfde nieuws een half uur later, achter het genot van een vers kopje koffie of een freddootje, voor noppes over het scherm rolt. Eigenlijk met de komst van al die websites is het uitgeven van papiernieuws tot een bijna overbodige noodzaak geworden.

De eerlijkheid gebiedt te zeggen, dat het in handen hebben van zo’n stapeltje berichten een ‘echt gevoel’ geeft, zeker op zondagochtend, terrasje op het Syntagmaplein, zicht op het domein der regering waar een groot deel van de inhoud van de papierwinkel zich afspeelt. Want daar bezuinigt geen Griek op, koffie, terrasje, iets te sweet’en, krantje, mensen kijken of discussiëren op luide en voor iedereen verstaanbare toonhoogte over het nieuws van de dag en de wereld, zojuist gelezen, vers van de pers, nog wel en nog lang.

Er zijn dus redenen te over om je bezorgt te maken over je baantje als schrijver van nieuws, maar of staken dan het juiste middel is? Terwijl juist deze ‘groep in de problemen’ alle mogelijke middelen binnenhandbereik heeft om ‘op het scherpst van de pen’ hun mening kenbaar te maken en de publieke opinie te ‘bewerken’. Creatief schrijven en de zaak benaderen, journalistieke creativiteit...

Waarheen lijdt of leidt de weg..?

Na de grote zomervakantie, de school gaat weer beginnen, hoera, hoera. Een compleet nieuwe instroom van autochtone en allochtone leerlingen. Ik, net terug van een welverdiende tournee door Marokko en daar een gezond kleurtje aan over gehouden, laten we zeggen, ik zou zo in aanmerking kunnen komen als Marokkaan. Het taalgebruik iets beter aanpassen, beetje leren sissen en ik kom een heel eind. Mijn naam, in dit voorbeeld, was en is geen probleem, vader Marokkaans, moeder Hollands en mijn voor- en achternaam verraden vaders kant, al ben ik volkomen Hollands opgegroeid en vindt frikadelletje speciaal of een varkenvlees kroketje lekkerder dan een bak couchcouch.

Na deze vakantie heb ik me voorgenomen toch nog maar weer eens een poging te ondernemen om nog iets van mijn studie te gaan maken en daarbij krijg ik opeens hulp uit onverwachte hoek.

Mijn inzet tijdens de lesuren wordt ineens extra beloond, niet naar het aantal fouten, want die schriftelijke overhoringen zijn aan het einde van het bezoek aan de leraar roder dan de loper tijdens uitreiking van de Oscars. Meer punten op basis van mijn inzet, super, zeker als de helft van het aantal behaalde punten meetelt voor het eindexamen. Dus, wat kan er nog fout gaan om het fel begeerde diploma aan de muur te kunnen hangen?

Zo wordt een jaartje inzet beloond en kan ik op naar de grote finale met alvast enig krediet in de schooltas. Het eindexamen is een hakken over de sloot geval, maar door de positieve invloed van de ‘inzetcijfers’ slaag ik met vlag en Marokkaanse wimpel.

Niets aan de hand zou u zeggen, maar een autochtone leerling, met zelfde inzet en de zelfde hakken aan het einde van dagen zweten en ploeteren, haalt het dus net niet, Hollandse vlag half stok, want de ‘inzetcijfertjes’ aan zijn of haar kant liggen, afhankelijk van welke vakken, gemiddeld 0,4% tot 0,6% lager dan bij allochtonen. Heeft de allochtone leerling een pakketje ‘buitendegrenslerenspreken’ opgenomen, dan loopt dit zelfs op tot 1% verschil.

Dit kan toch niet waar zijn, waar zijn we bang voor, de reputatie van de school? Veel allochtone leerlingen en het percentage dat er slaagt is nihil, ligt dat aan de school, ligt dat aan de leraren, ligt dat aan het aangeboden lesmateriaal, ligt dat aan de leerling, ligt het aan het verschil in taal en cultuur, zeg het maar.

Kijk uit met uw oordeel, voor u het weet wordt u beschuldigd van discriminatie en vooroordelen over medemensen die geheel anders denken over het gebruik van de aangeboden middelen om een goed en vrolijk bestaan te kunnen gaan lijden of leiden.

Misbruik en in vele gevallen, onwil, onverschilligheid, gemakzucht en de kans om op straat sneller geld te maken om de blits uit te hangen, nu de macho te zijn en niet aan een toekomst te denken.

Denk eens goed na, de hulp komt op een presenteerblaadje vol met kansen en ruggensteuntjes om er nog iets van te gaan maken. In Marokko of Turkije liggen je kansen heel anders dan in Nederland. Pak die %-tjes voordeel..!

Blauw, meer blauw, veel meer blauw op straat..?

Zou dit nu werkelijk helpen tegen een maatschappij waarin elementen rondlopen die voor geen enkele reden vatbaar zijn, zich vervelen en dat afreageren op de medemens. Een tekort aan geld, niet om te eten, nee, voor het allerlaatste nieuwe model mobiel of scooter, want anders ben je niemand, hoor je er niet bij, ben je een loser.

Dat is één categorie, dus een aantal uiterst gefrustreerde, aan de rand van de samenleving hangende figuren, autochtonen en allochtonen, die moeten zien te functioneren op een normale manier en daar geen kans toe zien of willen zien.

Dan hebben we een categorie, ‘kanshebbers voor de Nobelprijs der Criminaliteit’, toekomstige kostgangers van de heer Opstelten, de man van het verdubbelen van de bonus na gedane arbeid, mits gepakt natuurlijk.

Want daar zit de bottleneck, de kans dat je wordt gepakt voor wat je hebt gedaan. Slechts één derde van de gepleegde zaken, maakt niet uit wat, maar hoofdzakelijk de overvallen op winkeliers en sinds kort ook direct bij de mensen thuis. Veelal gepaard gaand met een overdosis aan extreem geweld, waarbij het slachtoffer of slachtoffers voor langere tijd een verblijf wordt gegarandeerd in een ziekenhuis of zelfs met de dood tot gevolg.

Uiterst lucratief blijkt in de praktijk, want met bivakmutsje en een groot kaliber kanon. Uiterst eenvoudig aan te schaffen in bijna elke kroeg op de hoek of anders laat je een briefje achter met het gewenste model en het formaat gaten in het potentiële slachtoffer, morgenavond tegen contante betaling af te halen.

Ik heb zo mijn twijfels of meer blauw op straat deze tendens kan doorbreken, naar mijn mening zou meer ‘incognito’ op straat een veel beter middel kunnen  zijn. Die auto met al die mooie fluoriderende strepen werkt ongetwijfeld preventief, op het moment dat de dader iets zou willen, effe wachten, nog effe wachten, nog maar effe wachten, ja, nu is hij de hoek om, nog even geduld, dus nog effe wachten tot het blauwe zwaailicht een paar straten verder is en dan...

Als een kamikaze, zwaaiend met model volgens het verlanglijstje, binnenstormen en ik wil de kas, de kluis en als je niet luistert, snel, ook jou en daarbij deelt de dader een fikse dreun uit met de achterzijde van het kanon om zijn woorden kracht bij te zetten. Nog niet snel genoeg of tegensputteren, laat staan terugvechten, boem, rien ne va plus, de komende dagen vechten voor je leven, als je het redt, voor de rest van je leven, tussen de oren. 

Voor het publiek staat dat blauw schitterend en zou dus een gevoel van veiligheid moeten geven, ja, dus, zolang in het zicht van. Daarna, en daar kan geen enkele agent iets aan doen, laat dat voorop staan, gebeurt het pas.

Onopvallend, aanwezig zijn op plaatsen waar regelmatig ‘iets’ gebeurt dat het daglicht niet kan velen. Zo kun je door te observeren wellicht vele malen meer voorkomen dan het duidelijk zichtbare blauw, niet dat dat van de straat zou moeten, want ook juist het op het juiste moment passeren van het blauw verraadt een potentiële dader of daders aan de stillen.

Zodra er kans kan worden gezien meer daders op te pakken is de eenvoud om de ontmoedigende boodschap de ‘wereld’ in te sturen uitermate eenvoudig. Gepakt, snelrecht en zitten of naar een werkkamp.

Volgens de experts geeft het aantal maanden zitten je op de straat weer een bepaalde status, een treetje hoger in de pikorder, toepasselijke naam, ik order en jij pikt al het welzijn, maar dan moet je wel een jaartje of twee er op hebben zitten.

Dat werkkamp draagt tenminste ook nog wat bij aan de maatschappij, Oost-Groningen, aardappelvelden zat, op de knietjes van ’s morgens, laten we geen onmensen zijn, zeven uur is wel een mooie tijd, tot ’s avonds zes uur. Elf uur werken, met een uurtje pauze om te pissen, te poepen en wat te eten en te drinken. Voor de rest rapen, rooien, en netjes en niets laten liggen, je quotum halen van de dag, zoveel kisten en pas dan krijg je ‘s avonds eten. Niet gehaald, geen eten, voor ‘straf’. Je hebt geen kind aan ze, te moe om nog een blik, kan niet want ze krijgen uitsluitend vers van het land voorgeschoteld, naar de televisie te werpen, de oogleden hangen op de knieën, die stijf zijn van het in de klei rond kruipen, morgen half zes, zeven uur beginnen. En maar hopen, elke dag weer, dat het niet gaat regenen, lekker zuigend.

Meneer Opstelten, u mag gerust de strafmaat verdubbelen, aardappels genoeg en als die op zijn, de bieten. Mocht de ‘dubbel’ dan nog niet zijn voltooid, omspitten met het handje voor het volgende seizoen, de nieuwe, lekker. Wellicht voor de collega krimi’s, de nieuwe lichting die ongetwijfeld komt, of voor het uitdienen van het reeds zelf afgesloten contract met Justitie.

Helemaal niks geen uitwisseling van opgedane ervaringen in de praktijk op de binnenplaats van het ‘vakantieoord’ of tijdens de spelletjes middag, twee beurten overslaan want je zit in de gevangenis, maar je ontvangt wel je uitkering.

Af en toe heb ik zo het idee dat je beter in de bajes kunt zitten, dan in een verzorgingshuis. De termen vallen een beetje vreemd uit, verzorging zou je toch van verwachten, een helpende hand bij het wassen en aankleden, het helpen drinken van een kopje koffie of het voorlezen van de krant als je daar zelf niet meer toe in staat bent. Sorry, maar daar hebben we geen tijd voor, het aantal wachtenden voor u is nog veel, héél veel...

Terwijl de heren en dames, oké, ze kunnen niet even naar de PC voor een boodschapje zoals ze normaal waren gewend te doen, maar voor de rest hebben ze het niet echt zwaar. Dagelijks de mogelijkheid tot een bezoek aan de gym, voor de conditie en oh wé, als er ergens een spiertje dienst weigert, dokter ik kan vandaag en morgen geen zakjes plakken, gescheurd denk ik. Ik schrijf een receptje voor je, pijnstillers, af te halen bij de apotheek op de ‘drugsvrije vleugel’ tussen negen en twaalf en twee en vier uur. En een bezoek aan de therapeut lijkt me ook wel noodzakelijk.

Moet je eens mee komen in het huis der verzorging, de pijnstiller met ingebouwd slaapmiddel is snel vergeven. Nu zal de blessure niet veroorzaakt zijn door een bezoek aan de gym, maar eerder eentje van het kaliber, pijn in de rug van het lange liggen of scheefhangen in de leunstoel voor het raam, aan de verkeerde kant van de geraniums.

Maar een bezoek aan of een bezoek van een therapeut, effe wachten, nog effe wachten en hopelijk komt hij om de hoek en stopt hij of zij bij jouw bed. Ik heb zo’n, oké, ik kom morgen terug, want ik heb er nog een aantal vandaag, dus effe geduld, tot morgen.

Je zal er maar moeten werken en de werkdruk met z’n allen niet aan kunnen en zo de ‘opbouwers van onze welvaartsstaat’ ten onder zien gaan, effe wachten en dan is deze generatie uitgestorven en heeft niemand meer ‘recht van spreken’.

Wie zijn  er nu de veroordeelden, de gevangenen..? 

Er wordt netjes voor de gevangenen gezorgd, keuzemenu per dag, inclusief de persoonlijke wensen, ietsje meer zout, sla in plaats van andijvie of geen vlees en gebakken in plaats van gekookte aardappeltjes, nieuwe graag met een mosterdsausje. Bull shit!

Meneer Opstelten, wanneer wordt u echt wakker en zet u de boel eens echt ‘Op Stelten’, de knuppel in het criminele hoenderhok, aanpakken die handel.

Dank u wel, slaap lekker en droom er eens rustig een nachtje over, eentje is genoeg hoop ik..?

Ik ben zo blij...

Ergens, een paar weken terug, zomaar ineens, vanuit het niets, een programma op televisie met vervolgen elke week weer.

Die eerste uitzending was een toevalstreffer, Journaal bekeken en nog even blijven plakken. En dan komt het, een greep uit autorijdend Nederland giert over het scherm. Nu wil het geval dat ik dagelijks wordt geconfronteerd met de rijkunsten van Grieken, dat is soms hilarisch en uiterst ‘gevaarlijk’, maar bij het zien van deze beelden voelde ik mij heel gelukkig, want dit soort rijgedrag gaat elke proporties te buiten.

Onzekerheid in het verkeer brengt voor medeweggebruikers vaak de vreemdste capriolen en reacties  teweeg. Daar is nog wel begrip voor op te brengen, maar de andere kandidaten die opgaan voor ‘De Slechtste Chauffeur van Nederland’ hebben hun rijbewijs daar vrijwillig voor ingeleverd. Hou’en zo zou ik zeggen, nooit meer de weg op. Nee, dan mogen ze in het programma een poging ondernemen om het roze papiertje weer terug te verdienen, elke week eentje. Elke week weer een kamikazepiloot, een ongeleid projectiel terug in het verkeer. Ze moeten een keuze maken, maar eigenlijk zou je de ‘deskundige jury’ de raad moeten geven af te zien van teruggave.

Wanstaltig gedrag, potentiële moordenaars die onder het toeziend oog van de Nederlandse televisiekijker, gelukkig op een afgesloten circuit, hun rijvaardigheid ten toon spreiden. 

Enige controle over het in verschillende maten aangeleverde voertuig, van koekblik tot Rolls Royce, hebben ze niet, speciaal aangebrachte zaken als binnen- en buitenspiegels weten ze niet waar deze voor of hoe gebruikt moeten worden en de her en der geplaatste obstakels van ‘minimaal formaat’ om stuurvaardigheid en opmerkingsvermogen te testen zien ze totaal niet staan en ontdekken deze pas als ze als luciferdoosjes door het luchtruim razen. En de verkeersborden krijgen plotseling een heel andere betekenis dan waarvoor ze ontworpen zijn en de spelregels die in het verkeer gelden weten ze niet of lappen ze aan hun laars.

Kortom; ik ben zo blij dat ik tussen de Grieken rij...

Waarom is legaal liegen toegestaan..?

Erg genoeg, een compleet bedrijf en dat van de buurman is de as. Dat kan gebeuren en als dat, zoals in dit geval een chemisch bedrijf is, is voorzichtigheid voor onze volksgezondheid, direct en indirect, via bluswater, neerslag op de gewassen en de gronden waar ons (melk)vee loopt te grazen, geboden.

Televisieploegen van links, rechts, voor en achter het brandende bedrijf vandaan doen verslag, live, met telkens weer een brandende vraag aan alles wat maar wil, mag en kan praten, ‘komen er ook gevaarlijke stoffen vrij bij deze ‘barbecue van potjes en zakjes met levensgrote doodskoppen erop’ of valt het mee?’

Het lijkt wel of er maar één antwoord op de lippen ligt bestorven, nee, nee, de brandweer doet metingen en daaruit blijkt dat er niets vrijkomt. Ik hoor nog zo een expert zeggen, met een microfoon onder de neus, dat er zelfs bij een zomerse ‘normale barbecue zonder doodskoppen’ al meer vrijkomt dan we zelf in de gaten hebben. Dus als een heel blok van een fenikslocatie op zaterdag en zondag de briketten laat spreken is het al snel spraken van een kleine milieuramp. In een gemiddeld keukenkastje, meestal direct onder de spoel-maar-weg-bak, staan producten waarmee je een brandweerman in een oogwenk kan veranderen in een uitverkorene van Mars, een aliën die zo mee kan spelen in de eerste de beste van Steven Spielberg. Als je dan de beelden over de beeldbuis ziet rollen van een Moerdijkbrandje van aardige omvang, géén enkele kans op wat dan ook in de lucht, lariekoek, belazerderij, leugentjes om wat, ter voorkoming van paniek?

De vlammen zijn nog niet met de grond gelijk gemaakt of daar komen de tegengestelde berichten. Door experts, want zij zeggen dat er wel degelijk gevaarlijke stoffen in de door de explosies veroorzaakte gitzwarte rookwolken en in de door de regen neergeslagen roetwolken zitten. Volgens deze zelfde (petrochemische) kanjers kan er met de verschillende soorten stoffen een aardige cocktail worden vervaardigd, waarmee menig feestje kan worden opgeluisterd, succes verzekerd, een ziekenhuis vol.

Maar waarom krijg ik altijd het gevoel bij dat soort reportages dat de mensen die zonodig wat willen zeggen er omheen staan te draaien, de zaak gewoonweg voor staan te liegen. Voor mij is daar de term ontstaan ‘legaal liegen’.

Want nu sluit ik niet mijn ramen en deuren direct, laat ik toch mijn hond nog even uit, want het beest staat op springen en kan het ‘m toch niet laten doen op de vloerdekking in de woonkamer, wat dan? Adem ik, en mijn hond, dan toch koolwaterstoffen, benzeen, tolueen, haftaleen en weet ik veel welke ‘lenen’ nog meer - volgens die experts - in tijdens de wandeling voor het ledige van een hoge nood. Nee, volgens de metingen niet, maar velen hadden last van misselijkheid, brandende ogen en een droge keel - cocktail om te smeren in aantocht -, hoe verklaren ze dat dan?

Vele, vraagtekens en de oplossing zeker over een jaar of tien, als hele bevolkingsgroepen plotseling met eensluidende klachten zich bij de diverse huisartsen komen melden, uitgaande dat de gevolgen van mogelijk ingeademde stoffen dan pas de vernietigende werking hebben volbracht.

Hoe zit het met de langere termijn, via het gemorste water tijdens het blussen, sloten, rivieren, stukken land en zelfs de inmiddels al in het riool gelopen vervuilde smurrie? Het bluswater heeft een kleur aangenomen, dusdanig dat het ongeveer licht is uit gaan stralen en waarmee je een hele woonwijk ‘s avond de krant kan laten lezen.

Hoe krijg je al dat vervuilde water opgepompt en afgevoerd naar een reinigingsbedrijf? Volgens de reeds daar aanwezige expert op dat gebied, driftig wervend bezig om de klus straks te mogen klaren, is het een koud kunstje. Oké, dan zal zijn prijs ook niet al te hoog uitvallen voor de verzekeringsmaatschappij, want ook daar stonden ze direct klaar om hun zaken gedegen uit te zoeken waar wel en geen aansprakelijkheid ligt. Maximaal voor vijftien miljoen zijn de mixers verzekerd, als dat maar genoeg is om de klus netjes af te werken?

En ja hoor, twee dagen later komen de eerst verontrustende berichten via televisie, internet en kranten je huiskamer binnenzeilen, full speed, bijna brandend. In de sloten rondom de ‘place were you don’t want to be’ zijn kankerverwekkende stoffen gevonden. Er zat toch niets in die wolken en het bluswater, alles was toch veilig? De boeren in de omtrek wordt verzocht de bloem-, de savooie- en rode kolen te laten waar ze zijn en Guus kom naar h’us, wel voor de koeien, want die staan altijd op springen, ook in de stal, de varkens motten vreten, en de spruiten, of was het het hooi, moeten van het land. Ai, dat mag nu net niet, want ook die zijn niet veilig.

Ik laat voor ik dit stuk afsluit nog wat ruimte, want ongetwijfeld kan, wat moet, ik er de komende dagen nog wat tussen of bijschrijven, nieuwe ontdekkingen of schrikbarende stoffen. Maar dat kan pas als het Openbaar Ministerie (OM) de lijst met, op het moment van het feestje, aanwezige stoffen binnen het bedrijf bekend maakt, want die is op dit moment nog geheim. Oeps, geheim...

En ja hoor, daar is’tie alweer, de eerste aanvulling is binnen. De hulpverleners, de jongens die het vuurtje met de schuimmantel der liefde hebben moeten bedekken en de dames en heren die de brandslagen, die van links kwamen, moesten stoppen om de slangen van rechts voorrang te verlenen, de politie, hebben zich gemeld met gezondheidsklachten. De burgervader van Moerdijk roert zich in het potje der discussie, na eerst nog met een brede glimlach op de televisie te hebben verkondigd, ingefluisterd door de experts, dat er helemaal niets in de lucht hing te dwarrelen dat schadelijk kon zijn, wil nu ineens een groot bevolkingsonderzoek in zijn regio. Hoera, hoera, hoera..!

We gaan rustig door, maandagochtend, want in het weekend wordt er even niet over het milieu nagedacht of wat een brandje allemaal niet te weeg kan brengen, dan is het uitrusten en opnieuw opladen, lekker barbecuen onder de carport, kan toch geen kwaad.

Een verdwaalde geest heeft dan toch  nog wat moed bij elkaar weten te rapen en een lijst vrijgegeven van stoffen die waren opgeslagen. Een toxicoloog, een soort Flip de Tovenaarsleerling, kan vertellen dat er bijvoorbeeld dimethylaniline op dat blaadje voorkomt en dat dit juist een stofje is dat bij verbranding wel voor giftige dampen zorgt. Ook kan deze ‘gifmenger met ervaring’ vertellen dat er door verbranding chemische verbindingen kunnen ontstaan die pas na weken van onderzoek vastgesteld kunnen worden. Wordt ongetwijfeld vervolgt.

Brand goed, brand best, brand beter, maar het geeft dus wel een zooitje...

Staken, staken, gestaakte activiteiten...

Heel Griekenland en voornamelijk de eilanden, verstoken van boten, boten voor de noodzakelijke dingen, de mensen die van eilanden naar Athene moeten voor bezoeken aan bijvoorbeeld ziekenhuizen, familieleden, al dan niet in nood, of rechtbank voor het nu eindelijk eens afhandelen van die reeds meer dan vijf jaar slepende zaak. Ja, want eindelijk was er dan weer eens een zitting en dan kun je door de staking niet eens komen zitten en je woordje doen. Dan gaat er maar zo weer een maand of vier vijf overheen voordat je weer de kans krijgt om te komen zitten tijdens de zitting en dan is er een staking van de spoorwegen, de metro of de bussen en verschijnt de tegenpartij niet ter zitting. Komt u, een vriendelijke en niet aan te tornen mededeling van de rechtbank, dank u wel voor u komst en we zullen u binnenkort, dus wederom een maand of vijf later, maar weer eens terug.

Vele malen erger is het natuurlijk voor mensen die van eilanden komen waar de medische zorg op een laag pitje staat en aangewezen zijn op de ziekenhuizen van Athene. Je zult maar vreselijke pijnen of hartproblemen hebben en dringend naar het ziekenhuis moeten om er vanaf te komen, sorry, nu even niet, er gaat niets dobberend de haven uit, misschien morgen, overmorgen of volgende week.

Familie in nood, hangt af welke nood, hoge nood kan zelf nog wel worden geregeld, maar dringende noodzaak om wat voor andere reden dan ook, ook daarvoor geldt, u zult de ‘nood’ nog even op moeten houden, het is even niet anders.

Nu zal ik de laatste zijn om mensen die voor hun rechten opkomen terecht te wijzen, vrijheid van meningsuiting, zeker in Griekenland gezien zaken uit het verleden, is een ‘gouden recht’ en daar moet je gebruik van maken. Alleen is de grote vraag of het middel ‘staken’ de juiste manier is om de zaak duidelijk te maken. Een land in de problemen, het kan ook een bedrijf zijn, is gebaat bij een actie, ‘we werken allemaal een uurtje langer en hoeven geen extra salaris’. Daarmee help je de zaak en kun je later, wanneer een en ander weer een beetje op de rit staat met het verworven krediet eens bij de regering of de directie gaan shoppen. Shoppen voor betere betaling, betere arbeidsvoorwaarden of wat zoal meer gevraagd kan worden. Waarbij de toen geholpen partij nu de helpende partij moet worden, investeren in de toekomst en niet de zaak op het moment suprème, in dit geval het slechtste moment, ‘moment bodem inzicht’, naar de knoppen helpen.

Zoals in Athene, de haven van Pireaus voor meer dan een week op slot, compleet geblokkeerd door en teveel aan de kade liggende ferries, geen scheepsrat er in of er uit, trossen los Blue Star geen sprake van. En wat hebben ze nu eigenlijk bereikt, oké, hun mening is duidelijk, ze zijn het niet eens met de hele gang van zaken zoals die nu door de havens giert, maar het kan op dit moment ook niet anders, iedereen is de dupe van een ‘oud versleten en leeggeplunderd huishoudboekje der Griekse regering’. De luxe matrozen wensen 2% loonsverhoging met terugwerkende kracht tot het begin van het jaar en de reders willen niet verder gaan dan 0,5%.

Naar verluidt als de Griekse reders gezamenlijk hun portemonnee trekken is de hele schuld van Griekenland in één keer uit de Egeïsche Zee verdwenen en kunnen de noodzakelijke toeristen, ook voor de reders van de cruisers en ferries, weer opgelucht ademhalen en ongestoord, ‘en niet vastgekluisterd ergens op een eiland’, komen genieten.

Door hun acties hebben ze niet direct veel goodwill weten te kweken bij de rest van de bevolking en zeker niet bij de eilandbewoners. Daar zitten ze vast en zijn verstoken van de noodzakelijke bevoorradingen voor de supermarkten, winkels, bedrijven, post en belangrijke, zeker voor de pillen snoepende Grieken, medicijnen. Winkeliers, ondernemers met ‘een hijgerig bankkrediet in de nek’ worden op deze manier de duimschroeven nog verder aangedraaid, geen bevoorrading, geen klanten en dus geen omzet, hoe vertel ik het tegen die man of vrouw in het geldpakhuis die uitsluitend is aangenomen om rücksichlose’ te incasseren, zonder aanzien des persoon. Dat zijn de mensen aan die kant van het schap, de toonbank of de kassa en aan één van de andere kanten, de consument die bij een bezoek aan zijn leverancier, voor wat dan ook, misgrijpt en zo dus ook geen omzet kan maken. De loodgieter kan niet pijpen of fitten, op z’n personeel, maar die kunnen er ook niets aan veranderen, ja, staken wellicht, de metselaar kan het aan elkaar plakken van stenen wel vergeten, de coffee shop moet het zonder zuivere koffie doen, de bakker zit melig voor zich uit te staren en de groenteboer, veelal op Kreta, heeft uitsluitend nog lege zakken, geen aardappel, ui of tomaat is er te bekennen. Dan de supermarkten, de aangewezen plaats om de bewoners te voorzien van de noodzakelijk ingrediënten voor het bereiden van de Griekse heerlijkheden, maar nee, het vak met is leeg, een eitje kan er niet worden getikt, want de kippen leggen door maar blijven buiten bereik van mijn koekenpan. Nu zul je niet direct dood gaan van het missen van een eitje, maar de eigenaar van de ‘vierkante meters dagelijks voedsel verstrekken’ wordt er wel doodziek van. En dit is nog maar de belichting van de afname kant, maar de medaille heeft ook een keerzijde, de zijde van de mensen, bedrijven, die deze zaken produceren, kweken, telen of importeren. Afzet niet mogelijk, dus liggen de groentes te verrotten op de kades van de diverse havens en om terug te komen op het eitje, de kip heeft vorige week gelegd en op het stempeltje staat ‘dagvers’, dus dezelfde dag of minimaal de andere dag voor mij ‘vers in het schap’. Nu hoop ik niet dat de stempelaar na een week het stempeltje ‘dagvers’ op het schilletje plaatst en mij bedot. Ik kan me er iets bij voorstellen, duizend kippen maal zeven dagen produceren, geeft een hoop struif als ze moeten worden ‘getikt’.

Dus heren matrozen, jullie actie, waarvan het eindresultaat nog zal moeten blijken, succes of een domper, heeft wel jullie mening kenbaar gemaakt, maar heeft ook gigantisch veel kwaadbloed gezet bij anderen, mensen die afhankelijk zijn van jullie werkzaamheden. De scheepseigenaren, de scheepsbaronnen, zijn zeker ‘not amused’ over jullie actiebereidheid, want het heeft ze veel gekost en daar zijn ze uiterst gevoelig voor. Het zou dus maar eens zo kunnen zijn, dat zij de druk op de regering dusdanig hebben opgevoerd dat de oproerpolitie naar de havens zijn gedirigeerd om ‘schoonschip’ te maken en de staking met ‘dwingende middelen’, zachtzinnig of hardhandig, te breken.

      De regering heeft daarvoor de zeelui opgevorderd, nadat de vakbond voor Griekse zeelieden,      

      PNO, had aangekondigd nog maar eens tweemaal vierentwintig uur door te staken. Een 

     ‘civiele mobilisering’ is de juiste titel voor deze actie, aangekondigd door de bevoegde minister 

     voor de Koopvaardij, en die staat gelijk aan een algeheel stakingsverbod. Dus vanaf dat         

     moment ‘varen de scheepjes (weer) voorbij...’

Waar nu de geboekte winst ligt, op de kade, aan de tros, op de ferries of op een bureau van een medewerker van de reder die ’s morgens om negen uur begint en ’s middags om vijf uur weer naar huis gaat. Het was me weer een dag ‘hard’ werken. Hij hoeft niet met de ferry, soms iets langer wachten misschien op de metro als die ten prooi is gevallen aan een wilde actie, maar dat merken ze dan de andere dag wel. Het dossier ‘opkrikkende salariseisen’ naar de onderzijde van de stapel te behandelen archiefstukken, het ronde archief.

Bedenk creatieve, publieksvriendelijke, acties, waarbij door de ludieke boodschap het gewenste, luid en duidelijk bij de desbetreffende ‘beslissers’ terecht zal komen.

Ongetwijfeld zal de publieke opinie in het voordeel pleiten van de actievoerders, succes..!

Kartelvorming helpt kunst en cultuur...

Het kan toch niet zomaar zijn dat er geen gelden meer vrij worden gemaakt voor het in stand houden van kunst- en cultuuruitingen.

Zo’n kleine 200 miljoen moet er worden gesneden in nog te maken doeken, theatervoorstellingen en muzikale uitspattingen. De kunstenmakers de boer op voor het bedelen om of het verkopen van een stoeltje in het theater. Het is zelfs maar zo mogelijk dat u op een avond naar het theater gaat en er een optreden staat gepland van het ‘Shell-KLM-Pizzakoerier.nl Muziek Ensemble, voorheen ‘Het Orkest van het Oosten’ of dat er een conferencé op de bühne komt gekleed in t-shirtje met aan de voorzijde ‘Voor het mooiste en schoonste resultaat...’ en achterop het antwoord; ‘Unilever’. Het zal maar zover komen en je bent uitgeleverd of overgeleverd om op dit soort manieren kunst te kunnen maken of uit te voeren. Dat er reeds theaters zijn met de naam van een gulle sponsor  kan ik me iets bij voorstellen, maar als de artiest of kunstenaar zijn of haar optreden of expositie moet voorzien van reclameborden als decor op het toneel of langs de muren van het museum of galerie, met daarboven de foto’s of schilderijen,  gaat wel heel erg ver.

Het  bijna onmogelijk maken van uitingen in kunst en cultuur resulteert in een verarming  en een vervlakking van de samenleving.

Maar, ja een heuse maar. Er gloort een sprankje hoop aan de horizon, niet in olieverf of aquarel, nee in harde euro’s.

De hele bezuiniging van 200 miljoen kan bijna in één keer van de tafel, want er is een potje met een hele boel geld. Geld dat in principe toebehoort aan de hele Europese bevolking, geld dat door kartelvorming, prijsafspraken door grote jongens onder elkaar, oneerlijk is verkregen.

De Europese Commissie heeft bij de heren wasmiddelenfabrikanten, van merken als OMO, Persil, Witte Reus, Dash, etc., weten te incasseren. Bij Henkel, Unilever en Procter & Gamble, klinkt meer als ‘Dokter en Gokken’, is het lieve sommetje van meer dan 315 miljoen euro als boete binnengehaald.

Henkel heeft de klok geluid en ging vrijuit, maar de andere twee moeten dokken.

Waar blijft dat geld, op de grote berg in Brussel? Het is eigenlijk ‘ons geld’, want wij hebben met z’n allen minimaal 3 jaar teveel betaald voor de schone onderbroek. Maar zien we er iets van terug, nee dus, rien ne va plus.

Als ze in Brussel nu eens zouden besluiten om geld verkregen uit de boetes opgelegd voor kartelvorming te gaan besteden aan kunst en cultuur, zijn vergaande bezuinigingen niet meer zo noodzakelijk.

Vanaf heden zou het maar zo kunnen zijn dat op elk theater, museum of galerie een bordje hangt, deze voorstelling of expositie is gesponsord door de hele bevolking, dank u wel en ga er van genieten, vooral doen.