Reldresscode waanzin...

Momenteel zijn de straten van Athene, Patras en Thessaloniki de place to be voor brood en spelen. Demonstraties voor het behoud van brood op de plank, demonstraties tegen de noodzakelijke maatregelen om het land weer in het gareel, het financiële gareel, te krijgen, ontaarden binnen de kortst mogelijke tijd in ware veldslagen, de spelen. St(r)aatmeubilair krijgt ineens een heel andere functie en bestemming dan waarvoor deze waren bedoeld, als projectielen richting oproerpolitie, om zich daar door de aangewende krachten en tegen geboden krachten te vervormen tot een nutteloos stuk, afval of nieuw voer voor de volgende horde, zich demonstranten voor een rechtvaardige zaak noemend.

De reldresscode is inmiddels uitgegroeid tot een ware mode trend, een internatonale code, afgekeken van de strijders van Hamas die meestal gehuld in zwart witte theedoeken hun ware gezicht verbergen. Monddoeken en de bivakmutsen, al dan niet samen met de inmiddels vermaarde capuchontruien verzorgen ook hier dat de tronies uit het zicht blijven van de foto- en filmcamera’s, vooral zonder enige merken of tekens, of het moet over iets tussen menselijke verschillen gaan, dan zou er nog ergens op het borstje ‘Lonsdale’ kunnen prijken, maar zeker onherkenbaar voor later.

Een land met slechts een ‘klein tekort’ op de staatsbegroting, tot grote ergernis van de andere Europese landen, kan het geld goed gebruiken om de zaak weer in het gareel te krijgen en worden op deze manier geconfronteerd met nog meer lasten, weinig lusten, ja

Dit is dan de schade aan de staatseigendommen, maar nu de schade aan winkels en persoonlijke eigendommen. Toevallig gelegen of staand in de straten richting ‘arena’, zoals in Athene het Syntagmaplein, op de route naar, fungerend om de eerste opgekropte woede maar te botvieren op eigendommen van mensen, winkelruiten en auto’s. Eigendommen van hardwerkende mensen, eveneens slachtoffers van het bezuinigingsbeleid, maar nu zullen zij nog meer zu’nig’an moeten doen. Door een stel onverlaten die niet echt weten wat een demonstratie inhoudt, het kenbaar maken van je mening, voor of tegen maakt niet uit, en dat doe je niet met straatklinkers, parkbankjes, bushuisjes, verkeersborden of met het inslaan van auto- en winkelruiten. De molotovcocktail, nee, niet zo’n overheerlijke die de hele zomer driftig de terrasjes hebben overspoeld, bijnaam ‘Bojito’, nee, die ware, die agenten laten veranderen in brandende toortsen en eigendommen als zwarte demonen achterlatend. De dresscode groen, die voor het bijwonen van een demonstratie is, spandoek met je mening, iets wat zeer veel lawaai mee kunt maken, een paar perfect getrainde stembanden voor het luid en duidelijk verkondigen van een gedegen mening over datgene waarvoor je de straat op gaat.

Laat de trui met capuchon voor de verandering, samen met de Hamasdoekjes en de ‘bivakburka’ lekker in de kast hangen voor winterse dagen ergens in de sneeuw.

Dit even terzijde, het zou wel een fraai gezicht zijn als demonstrant in een echte, een complete burka, niemand kan zien wie er onder en achter het gazen scherm zich verbergt. Het enige is dat degene onder het zwarte tentje een beetje lijdt aan tunnelvisie, in denken en het rechts en links kijken, want dat levert wat belemmeringen op, maar rechtdoor het traangas in gaat goed. Zie je al zo’n traangasgranaat richting de fladderende flappen van het burkaatje gaan, er langzaam onder rollend, het alles tranentrekkende gas uitspugend. Succes verzekerd, de eigenaar van het tentdakje zal met huilende ballen het strijdtoneel in gestrekte draf verlaten en heel snel onder de rokken laten kijken of alles er nog aan zit.

De temperatuur loopt toch wel op, ondanks de zich aan dienende herfst, dus schaf één van die warme jacks aan van de in actie zijnde vakbond of politieke partij, Pasok, Nea Dimokratia, EAM, Laos, KKE of voor mij part de sweater van je favoriete voetbalclub, maar geen strijdkleding. Dresscode, vredelievend graag...

Tijd voor een rollatorvriendelijke gevangenis..?

Soms moet je of ga je eens een keer vreemd, maar dit komt mede omdat een vriend het Belgische geloof of ongeloof als nationaliteit bezit, dus vandaar. België doet een vreemde constatering, de inhoud van de gevangenissen vergrijst langzaam. De hoeveelheid bewoners voor verschillende tijden met een leeftijd van zestig jaar en ouder is in de laatste twaalf jaar verdrievoudigd.

De directeuren van deze instellingen overwegen nu het instellen van een aparte vleugel voor deze zestigplussers, een vleugel met een rollatorvriendelijke indeling, geen drempels en rijbanen voor rechts en links, ter voorkoming van botsingen. Rechts krijgt, zoals in het gewone verkeer, voorrang bij het passeren van zijgangen, op weg naar het ontbijt, lunch of diner. Wellicht moet er ook eens grondig naar de menukaart worden gekeken, cholesterol verlagende maaltijden en brood zonder grove graankorrels ter voorkoming van gebitsbreuken.

De reden of verklaring voor deze ‘spontane aanwas’ is er niet daadwerkelijk aan te tonen, al  zijn er de laatste tijd wel opvallend veel verdachten van respectabele leeftijd die betrokken zijn, direct of indirect, bij het smokkelen en handelen in drugs.

Deze lucratieve bezigheid is mogelijk een aanvulling op het gekorte pensioentje of een tekort aan AOW-inkomsten.

Wellicht moet het politiekorps inhaken op deze ontwikkeling en sportief gedrag vertonen, want het zijn tenslotte je vrienden, door het inzetten van agenten met een minimum leeftijd van zestig jaar, rennen helpt dan en de fitste wint. De benodigde attributen die normaal aan de riem hangen van de wetsdienaren kunnen ook worden aangepast, in plaats van een pistool kan er een hartdefibrillator en een doosje met hartpilletjes komen. De peperspray kan worden vervangen door een tweetal busjes zuurstof, ééntje voor de crimineel en het andere voor de agent zelf, voor na de gedane achtervolgingsinspanning. De portofoon om te melden, nadat hij weer op adem is gekomen, dat de dader is gepakt, en de handboeien om te voorkomen dat er een tweede sprint moet komen, onmogelijk want het zuurstof is op, mogen blijven hangen.

Het laatste nieuwtje dat kan worden ingezet in de strijd tegen de ‘grijze-haren-criminaliteit’, een rollator met zwaailichten en gillende sirene’s.

Wijken op stelten...

Problemen in diverse wijken in diverse steden, regelmatige overlast van jongeren die de buurt terroriseren. Vernielingen, drinken van alcohol open en bloot op straat tot dronkenschap zich van hen meester maakt. Mensen lastig vallen, bedreigingen, hoge criminaliteit, van winkeldiefstallen, kleine berovingen en inbraakjes tot en met de levendige handel in soft en hard drugs, vechtpartijen met uiteenlopend letsel, van een blauw oog tot en met ‘levenslang’ gehandicapt..!

Busdiensten worden stopgezet omdat buschauffeur zijn bedreigd en/of in elkaar geslagen. Daarmee maak je het ook onmogelijk voor de ‘normale’ bevolking zich naar elders te verplaatsen. Harde hand, praten, alternatieve vakanties aanbieden waar elke Hollandse jongen van droomt om ze maar een beetje gunstig te stemmen. Tot overmaat van ramp komt het zeilschip, ja een echte cruise voor ‘randdebielen’, eerder terug omdat de sfeer aan boord uit de hand loopt.

Geen enkele maatregel schijnt te helpen tegen dit soort ‘fijne medemensen’, zowel van Nederlandse als buitenlandse afkomst.

Naar school gaan ze niet of willen ze niet, maar willen wel alles hebben, mooie kleding, mobiele telefoon met de allerlaatste nieuwe snufjes, scooters, brommers en auto’s. Omdat te financieren moet er dus wel worden ingebroken, geroofd of gedeald.

Maar ze hebben nu oplossingen voor de problemen, voor de wijken ‘op stelten’.

Eigenlijk moeten deze beslissers over maatregelen eerst iets anders gaan doen, namelijk gaan wonen in de wijk waar het probleem zich bevind. Huur een huisje, verkleed en sminck je, voor een bepaalde periode en registreer wat de mensen daar dagelijks ondervinden. Zo krijg je daadwerkelijk inzage in de problematiek, want in ’t Gooi, Kralingen, Wassenaar of welke andere super wijk dan ook, heb je niet de straatterreur zoals in de achterstandswijken die zogenaamd niet meer zouden bestaan, ‘kein geloel’.

Het straatverbod of bijpassend wijkverbod, hoe te handelen als je nu net in die straat of wijk woonachtig bent. Slapen en eten elders, een wijkje verder en vervolgens ontstaan daar dezelfde taferelen en moet het eindigen in een dorps- of stadsverbod. Wonen in een hutje op de hei. Leuke maatregel, maar wie controleert de opvolging van het verbod? Een agent aan het begin van de wijk, elke passant vragen of die over een verbodje beschikt en dan mag je er niet in. Maar oké, dan overtreedt een notoire relspecialist zijn straat- of wijkverbod en wordt hij of zij opgepakt. Vierentwintig uur cel is toegestaan en dan, de papierwinkel, maanden wachten op een uitspraak van de rechter en in tussentijd gewoon doen waar ze reeds lang mee bezig waren, doen wat ze willen en of jij daar nu overlast van hebt of niet, bomt niet.

Meer blauw op straat door de papierwinkel te minimaliseren en het eenvoudiger te maken om aangifte te doen. Om met de woorden van de Minister te spreken, de bezem door de formulieren en de protocollen. Eenvoudiger is niet het woord, want even vertellen dat, dat en dat is gebeurd, lijkt me niet de meest moeilijke zaak. Nee, het veiliger aangifte kunnen doen en niet een paar dagen later je auto als een vreugdevuur terug te vinden op de hoek van straat of je huis volgespoten met graffiti en de ramen voorzien van airconditioning. Je voortuintje te zien veranderen in een vuilnisbelt, Napels waardig. Dan vergeten we nog de directe bedreigingen en molstaties.

Snelrecht, wat heet snel, gemiddeld wordt over zaken vijf tot zes maanden gedaan en dat willen ze nu terug zien te brengen tot één maand.

Oppakken en binnen een paar uur voorleiden en vastzetten tot de rechtzaak dient. Dat laatste mag ‘wat langer duren’, niet direct de druk op de ketel, laat ‘m maar even zweten achter een paar ijzeren stangen. Kan er alvast worden geleerd hoe zich, als hij of zij zo door gaat, straks te gedragen, netjes in de maat anders wordt het cipiertje kwaad. Maar het cipiertje wordt niet kwaad want ik zit achter prikkeldraad, één, twee in de maat.

Daarna de aangerichte schades verhalen op de persoon en als deze niets te makken heeft op zijn of haar ouders, tot de laatste cent. Korten op de kinderbijslag en alle luxe in huis, rien ne va plus, die flatscreen is niet meer van u.

Reken maar dat het een huis ‘op stelten’ wordt na de uitspraak van de rechter en de dader, na gezeten straf, bij thuiskomst een warme ontvangst te wachten zal staan. De zaak laten regelen door de ouders door de ouders aansprakelijk te stellen en af te laten rekenen voor de daden van hun kind. Bij herhaling naar een klassiek werkkamp ergens op de hei, die uitwijkplaats bij een uitgedeeld straatverbod.

Mocht na twee keer, dus eerst zitten en daarna werken, er toch nog een herhaling komen, samen met de ouders, want die zijn dus niet capabel genoeg om hun kind of kinderen netjes op te voeden, terug naar land van herkomst. Daar kunnen zij hun kind of kinderen dan opvoeden naar de normen van hun eigen land, hun thuisland, een land op stelten.

Zoals het handje thuis tikt, tikt het nergens beter..!

Ik ben onbelangrijk.nl

Hartstikke goed dat er aandacht aan deze vorm van   kinderuitbuiting wordt besteed, maar volgens mij is de slogan; ‘vandaag ben ik onbelangrijk.nl’, er nu juist eentje met een tegengestelde werking.

‘Ik ben Kim en ik ben model, so what?’ Juist wel ‘what’, want je kunt je naam en faam goed gebruiken om dit soort wanstaltige taferelen te stoppen of aan de kaak te stellen.

Je hebt volkomen gelijk als je stelt dat we allemaal veel te veel met onze eigen ik bezig zijn, ja, dan moet je vandaag, en niet alleen vandaag, effe onbelangrijk zijn.

Maar als je aandacht vraagt voor dit probleem moet je vandaag, morgen, overmorgen en alles daarna, juist héééééllll belangrijk zijn.

Het shirt is leuk, maar ontwerp er nu ook eentje met; ‘Vandaag wil ik belangrijk zijn.nl..!’ of als je het nog iets wat dwingender wilt stellen; ‘vandaag moet ik belangrijk zijn.nl..!’

Reizen, vliegen, leuk, avontuur...

Op reis gaan moet een plezier zijn, andere gewoonten, andere culturen, andere mensen en andere manieren dan toen het nog echt leuk was om het te doen, te reizen.

Het plezier begon al thuis, de koffer, wat moet er allemaal mee, nodig of niet nodig, gooi d’r maar in, onderbroeken, t-shirtjes voor een maand, lange en korte broeken want verbeeld je eens dat het min twintig gaat worden rond de evenaar. Hagelslag, pindakaas, smeerworst, dropjes, stroopwafels, alles wat je thuis lekker vindt, hop mee naar het land waar de menukaart heel andere dingen presenteert. Want je zal het een dag moet missen, dan kan toch niet. Dan de uiterlijke verzorging, de shampoo, deodorant, tandpasta, scheerschuim met bijbehorend mes voor de harige delen en om de reis voor ook de medepassagiers aantrekkelijk te houden, een lekker luchtje.

Maar dat was toen, nu is het wat màg er wel en zeker niet mee. De hagelslag kan worden gezien als energiebron voor het maken van een chocobom, de pindakaas en de smeerworst, als je de é’s mag geloven die op de verpakking staan, is de combinatie van die twee een uiterst ontplofbaar goedje. Het kan draaiende delen smeren maar ook warm laten lopen of de startbaan dusdanig glad maken dat er niet geremd kan worden, op tijd voor de lichten aan het einde. Dropjes en de stroopwafels moet je sowieso inleveren, niet gevaarlijk maar wel lekker, dat vinden ze bij de sercurity ook, mag niet mee, regelen we hier ter plaatse, onder elkaar, dank je wel.

Ai, dan de toilettas; volgens mij worden die bewakingsdiensten op vliegvelden gesponsord door de taxfree shops. Zodra er maar iets is dat als vloeibaar aangemerkt kan worden, in de bak en is het niet meer van jou. Ja, als je terug komt van je reis mag je het ophalen, doei. Dus daar gaat je shampoo, deo, tandpasta, aftersun zonder het ook nog maaar te hebben gebruikt of je voor moederdag of vaderdag gekregen parfum of aftershave. Alles in de bak.

Vervolgens moet je bijna helemaal uitkleden, horloge en andere naar metaal riekende sieraden moeten af, zakken legen, broeksriem af en direct de hele zaak op de knieën en een hoed dragen is helemaal not done.

Dan moeten ook de schoenen uit, heerlijk voor de omgeving na al bijna een dag onderweg te zijn. Ze vallen bij bosjes in katzwijm, een beter terroristisch wapen bestaat er niet, schoenen uit en elke piloot maakt een noodlanding. De handbagage, met laptop, mobiele telefoon en wat er zoal meer gesleept moet worden, alles moet worden gezien. Vervolgens moet je door de poort, alarmbellen klinken en lichten beginnen te knipperen, ergens zit nog metaal, bij de één is het zijn kunstknie, bij de andere is het kleingeld of een aan het boordje hangend leesbrilletje of pen. Fouilleren die handel, want dat kan niet, niets erdoor dan komt er ook niets door, zowaar ik dat ‘V-tje’ draag.

Veelal staan ze dan ook nog bij, zo in de stijl van ‘wil je wat’, dan krijg je met mij te doen. Wellicht is het de uitstraling van een uniform of hebben ze deze baan geaccepteerd omdat er niets anders beschikbaar was. Strepen en collectief gekleed gaan geeft schijnbaar een gevoel van macht.

Eindelijk aan de goede kant van deze ‘terrorline’ en kun je nog net een blik werpen op je andere spullen die door de scanner gaan. Als je die beelden ziet krijgen dingen ineens een heel ander vormgeving en gebruiksaanwijzing. Pfff, gelukkig ik ben er door en mag gaan vliegen.

Relaxen en shoppen, want dat mag nu. De ingeleverde inhoud van de toilettas aanvullen, nieuwe shampoo, deodorantje en een nieuw luchtje.

Het is me inmiddels wel opgevallen dat de menu’s, die worden geserveerd tijdens de vlucht een hoog geur gehalte hebben. Volgens mij is dat om de luchtjes van medepassagiers, die zonder security-deo of parfum, een beetje te verbloemen. Zelf maak ik voor de vlucht graag gebruik van de testers in de shops, die lijkt me wel lekker, spuitje op het bijgeleverde strookje papier en in één beweging, goed doorspuitend, op alle noodzakelijke en mogelijk geurverspreidende delen. Kan ik me tenminste zonder me opgelaten te voelen naast een medepassagier plaatsnemen.

Bovenstaande is dus een manier om veiligheid te creëren voor vluchten door de lucht of is het voor de lucht?

Stel ik wil iets ondernemen, van die terroristische trekjes botvieren, vliegtuigje kapen of laten landen op een plaats waar je normaal niet direct zou verwachten dat daar ineens een Boeiing parkeert.

Hebben ze me alles afgenomen bij de poort en vervolgens ga ik netjes inkopen doen in de taxfree. We nemen een deodorant als voorbeeld, een spuitbusje met een inhoud onder druk, tweemaal, want ik kan slecht kiezen tussen Musk en Marine, zeven vijfennegentig op vertoon van mijn instapkaart, netjes ingesealed anders kom je helemaal nergens meer.

In het rokershol nog een laatste sigaretje, want de vlucht is langer dan mijn uithoudingsvermogen, mijn drang naar nicotine, dus ook nog snel een tweede er direct achteraan. Zo ik ben er klaar voor, seal even doorbreken en een spraytje Musk onder de oksels, heerlijk.

Heeft u er wel eens over nagedacht wat een spuitbusje deo kan aanrichten, een vlammenwerper eerste klas. Ik heb tenslotte ook mijn aansteker nog, anders viel er op de valreep niet meer te roken. Deze combinatie, sigaret en aansteker dat weten we, spuitbus en aansteker zijn dodelijk, taxfree verkrijgbaar, op vertoon van.

Als je zo na gaat denken of ziet wat er allemaal fout kan gaan, als je fout wil. Op de ene vlucht krijg je plastic bestek om je noedels te verorberen en bij de volgende maatschappij ligt er netjes een stainless steel setje, mesje, vorkje en lepeltje naast de lasagna. Op speciaal verzoek van de boosdoener in spé.

Volgens mij kunnen al die zogenaamde ‘terroristische incassopoorten’ worden gesloten en worden vervangen door vriendelijk lachende grondstewardessen onder een boog van Hollandse tulpen,  stokbroodjes met hagelslag, pindakaas of smeerworst, spuitje vliegaroma, uit mijn spullen, uitdelen aan reizigers. Vriendelijk kent geen tijd, gesponsord door meneer Venz, Calvé of Stegeman, Nina Richy of Cartier.

Wordt het toch weer een beetje als toen, overbagage toegestaan, lekker, een aangename vlucht...

Het nieuws stopt, maar de wereld draai door of dol...

Het staken blijkt besmettelijk binnen de grenzen van Griekenland, want zo maar opeens liggen er geen kranten meer in het rek, geeft de televisie geen nieuwsprogramma’s meer en de websites met blogs van de diverse kranten gaan over de houdbaarheidsdatum heen.

Het protest gaat om een betere arbeidsomstandigheden en de (noodzakelijke) hervormingen van de arbeidsmarkt. De gemaakte afspraken in de diverse CAO’s, collectieve arbeidsvoorwaarden, zouden minder stringent toegepast gaan worden, sjoemelen in de marge.

Nu hebben de media het moeilijk, geen wonder zou je zeggen als je ziet hoeveel papier, met zin en onzin, er elke dag en zeker elk weekend de straat wordt opgestuurd. In een huidige markt waar de adverteerder de hand angstvallig op de knip houdt en de consument, de lezer van al dat papier, ook even nadenkt voordat hij of zij een paar euro, al snel vier tot vijf voor ene krant met diverse bijlagen, dvd’s, life style magazines, boekwerken en wat al niet meer, zelfs tot tassen en kledingstukken toe, uitgeeft. Zeker als het zelfde nieuws een half uur later, achter het genot van een vers kopje koffie of een freddootje, voor noppes over het scherm rolt. Eigenlijk met de komst van al die websites is het uitgeven van papiernieuws tot een bijna overbodige noodzaak geworden.

De eerlijkheid gebiedt te zeggen, dat het in handen hebben van zo’n stapeltje berichten een ‘echt gevoel’ geeft, zeker op zondagochtend, terrasje op het Syntagmaplein, zicht op het domein der regering waar een groot deel van de inhoud van de papierwinkel zich afspeelt. Want daar bezuinigt geen Griek op, koffie, terrasje, iets te sweet’en, krantje, mensen kijken of discussiëren op luide en voor iedereen verstaanbare toonhoogte over het nieuws van de dag en de wereld, zojuist gelezen, vers van de pers, nog wel en nog lang.

Er zijn dus redenen te over om je bezorgt te maken over je baantje als schrijver van nieuws, maar of staken dan het juiste middel is? Terwijl juist deze ‘groep in de problemen’ alle mogelijke middelen binnenhandbereik heeft om ‘op het scherpst van de pen’ hun mening kenbaar te maken en de publieke opinie te ‘bewerken’. Creatief schrijven en de zaak benaderen, journalistieke creativiteit...

Waarheen lijdt of leidt de weg..?

Na de grote zomervakantie, de school gaat weer beginnen, hoera, hoera. Een compleet nieuwe instroom van autochtone en allochtone leerlingen. Ik, net terug van een welverdiende tournee door Marokko en daar een gezond kleurtje aan over gehouden, laten we zeggen, ik zou zo in aanmerking kunnen komen als Marokkaan. Het taalgebruik iets beter aanpassen, beetje leren sissen en ik kom een heel eind. Mijn naam, in dit voorbeeld, was en is geen probleem, vader Marokkaans, moeder Hollands en mijn voor- en achternaam verraden vaders kant, al ben ik volkomen Hollands opgegroeid en vindt frikadelletje speciaal of een varkenvlees kroketje lekkerder dan een bak couchcouch.

Na deze vakantie heb ik me voorgenomen toch nog maar weer eens een poging te ondernemen om nog iets van mijn studie te gaan maken en daarbij krijg ik opeens hulp uit onverwachte hoek.

Mijn inzet tijdens de lesuren wordt ineens extra beloond, niet naar het aantal fouten, want die schriftelijke overhoringen zijn aan het einde van het bezoek aan de leraar roder dan de loper tijdens uitreiking van de Oscars. Meer punten op basis van mijn inzet, super, zeker als de helft van het aantal behaalde punten meetelt voor het eindexamen. Dus, wat kan er nog fout gaan om het fel begeerde diploma aan de muur te kunnen hangen?

Zo wordt een jaartje inzet beloond en kan ik op naar de grote finale met alvast enig krediet in de schooltas. Het eindexamen is een hakken over de sloot geval, maar door de positieve invloed van de ‘inzetcijfers’ slaag ik met vlag en Marokkaanse wimpel.

Niets aan de hand zou u zeggen, maar een autochtone leerling, met zelfde inzet en de zelfde hakken aan het einde van dagen zweten en ploeteren, haalt het dus net niet, Hollandse vlag half stok, want de ‘inzetcijfertjes’ aan zijn of haar kant liggen, afhankelijk van welke vakken, gemiddeld 0,4% tot 0,6% lager dan bij allochtonen. Heeft de allochtone leerling een pakketje ‘buitendegrenslerenspreken’ opgenomen, dan loopt dit zelfs op tot 1% verschil.

Dit kan toch niet waar zijn, waar zijn we bang voor, de reputatie van de school? Veel allochtone leerlingen en het percentage dat er slaagt is nihil, ligt dat aan de school, ligt dat aan de leraren, ligt dat aan het aangeboden lesmateriaal, ligt dat aan de leerling, ligt het aan het verschil in taal en cultuur, zeg het maar.

Kijk uit met uw oordeel, voor u het weet wordt u beschuldigd van discriminatie en vooroordelen over medemensen die geheel anders denken over het gebruik van de aangeboden middelen om een goed en vrolijk bestaan te kunnen gaan lijden of leiden.

Misbruik en in vele gevallen, onwil, onverschilligheid, gemakzucht en de kans om op straat sneller geld te maken om de blits uit te hangen, nu de macho te zijn en niet aan een toekomst te denken.

Denk eens goed na, de hulp komt op een presenteerblaadje vol met kansen en ruggensteuntjes om er nog iets van te gaan maken. In Marokko of Turkije liggen je kansen heel anders dan in Nederland. Pak die %-tjes voordeel..!